blogs

Muisstil

10.05.2016
|
0 Comments
|

Ik ben muisstil aan komen fietsen. Muisstil blijft het ook sinds ik met een slim techniekje het kabelslot van mijn fiets weet vast te klikken. Dat slot moet bij de Korte Nauw aan het stalen hek rond het gemaaltje. De Big Ben is er niets bij als hier staal tegen staal slaat. Foetsie al wat vleugels heeft. En foetsie het goede vogelvrouwgevoel. Want als de eerste de beste stomme leek verstoor je dan de broednodige rust.

In het gras tegen een veehek ga ik voort met muisstil zitten wezen. Want ergens hier kunnen de blauwborst, de rietzanger en de rietgors…
Verder lezen

Koolmees

3.05.2016
|
1 Comment
|

Ik kan het natuurlijk over de braamsluiper, kneu of tapuit hebben. Kleine bruinachtige vogeltjes die ik pas ontdek nu mijn ogen leren kijken. Daarvoor dacht ik dat er ontzettend veel soorten mussen bestonden. Met zwarte wangetjes en met spitsere snaveltjes. Met helderder streepjes in hun verenkleed en met een zweem van groen. Met beige buik, met grijze muts en met een blosje van verlegenheid.

Tot ik erachter kwam dat er hier bij ons helemaal niet zoveel verschillende soorten mussen bestaan. We hebben huismussen en ringmussen, en heggemussen die niet eens echte mussen zijn. En die elegante mussen met hun zeer…
Verder lezen

Als je broekzak

27.04.2016
|
0 Comments
|

Het lijkt alsof ik alleen maar aan de Korte Nauw te vinden ben. Dat is niet waar. Ik loop vaak genoeg langs het wad of over het strand. Soms ook door duin en bos. Maar de Korte Nauw is nu eenmaal mijn eigen gebiedje. Op een steenworp van huis. Klein genoeg om te behappen, beginneling die ik bij de ontdekking ervan was.

Een eigen gebiedje moet je hebben. Als je er vaak bent wordt het zoiets als je broekzak. Je kent het van haver tot gort. Je weet dat er rechts van de vlier gebroed is door de bruine kiekendief…
Verder lezen

Hoogste tijd

20.04.2016
|
0 Comments
|

Het is hoogste tijd om te stoppen met dromen. Ik moet in deze stukjes over vogels echt eens serieus worden. Meer dan vijftig zijn het er intussen. En nog niet één die iets zegt over hoe vogels in elkaar zitten. Hoe ze vliegen, ademhalen, eten, zingen, zich voortplanten en poepen. Hoe hun onderdelen heten, hoe ze aan hun kleuren komen, hun nesten bouwen en hun eieren een verfje geven. Hoe ze koers zetten naar overwinteringsgebieden, of juist niet. Hoe ze droog blijven in de regen, en de nacht doorbrengen. Hoe ze… afijn, nog al die honderden dingen meer.

Eerst keek…
Verder lezen

Drie

7.04.2016
|
1 Comment
|

Alle goede dingen bestaan uit drie. Daarom blijf ik staan tot mijn verrekijker drie vogelsoorten te pakken heeft die de moeite waard zijn. Het gewone volkje telt niet mee. Het gaat om de terugkerende zomervogels. Verderop in het zuiden wemelt het ervan. Dus arriveren er ook hier gasten die zich welkom moeten weten door tenminste één mens.

Kijk, daar is mijn rietgorsman. Ook al is hij hier al een dag of wat, hij telt voor nummer een.

Wat versta ik eigenlijk onder het gewone volkje? En waarom zouden alleen vogels tellen en bijvoorbeeld niet het geluid van door ganzenvleugels gekraakte…
Verder lezen

Dertig maart – uit mijn voicerecorder

30.03.2016
|
2 Comments
|

‘Sta je, amper van je fiets, aan de  Korte Nauw je neus te snuiten, scheren er al drie grutto’s schreeuwend langs,’ zei ik vanmorgen hijgend tegen mijn voicerecorder. De harde wind stond pal tegen. Mijn verrekijker is dan nog in de fietstas. Maar de voicerecorder  zit altijd stand by in de zak van mijn jack. Wat ik er nog meer in zei?

‘Hé, madammeke, acht maanden lang naar verlangd, hè! Dus niet gewoon vinden dat gruttegruttegrutto. Luisteren. Allez!’

‘Verdikkie, drie kwikstaartjes! In de vlucht. Dat zie ik toch maar mooi. Pff, ze redden het tegen wind in. Dat ze…
Verder lezen

Verwachtingen

22.03.2016
|
2 Comments
|

Toch moet je nooit zonder verwachtingen van huis gaan. De rit naar je doel is anders niet leuk. En je ziet niks, want er zal wel niks te zien zijn. Dat dacht ik op de terugweg. De prut poets je thuis wel weer van je schoenen en je broek gaat gewoon in de was. Je hebt nog altijd frisse lucht in je longen gekregen en rode blossen op je toet.

En je hebt ondanks alles een grote zilverreiger zwierig elegant het luchtruim in zien gaan. Ook cirkelden er twee buizerds loom zelfbewust naar het noorden toe. Vlak voor je neus…
Verder lezen

Weer in de lucht

16.03.2016
|
4 Comments
|

Hoogste tijd om na de winterrust weer de lucht in te gaan. Bij het bordje met Natuurgebied ben ik niet de enige. Twee overscherende scholeksters gooien er nogal wat te pietens tegenaan.  Een paar kieviten duikvluchten met gekiewiet en een tureluur roept er een simpel tureluur tussendoor. Heerlijk, maar het verstand luist er niet in. Want waar blijft in het weidevogelkwartet de grutto?

Met gespitste oren wacht ik daar bij dat bordje Natuurgebied. Maar dat er hier grauwe ganzen gakken weet ik zo langzamerhand wel. Dat de futen knorren, de meerkoeten keffen, de smienten fluiten en de brandganzen blaffen ook…
Verder lezen

Hufterig

29.02.2016
|
0 Comments
|

Je mag je natuurlijk gelukkig prijzen dat je al een hele tijd in je eentje bij een rietlandje staat. Maar het lijkt er nu op of er mensen naderden. Donder op met jullie hond, denk je dan. Want die hebben ze vast bij zich. Er komen hier straks verdorie misschien wel blauwborsten rusten. Of de roerdomp van vorig jaar.

Dus moet je die mensen aanspreken. Foeter je alvast van binnen om straks goed de waarheid te kunnen zeggen. Het broedseizoen komt eraan, mensen. Dus vort jullie. Uit mijn ogen. En doe die zenuwenhond van jullie aan de lijn!

Maar die…
Verder lezen

Geen namen

26.01.2016
|
0 Comments
|

Het kan me even helemaal niets schelen welke vogels hier allemaal zijn. Er is nu eenmaal tegenlicht, en je moet maar niet tegen de stroom in roeien. Ik ben hier ook niet om te strijden. Ik ben hier omdat de wind waait. Omdat de wolken kieren zonlicht toelaten. Omdat het dode riet de dag oplicht. Omdat heimwee me naar de Korte Nauw stuurde.

Dus hoe die vogels heten zal me een zorg zijn. Het maakt toch ook niet uit of overvliegende silhouetten die van grauwe ganzen zijn of brandganzen? Het zijn hun strakke of juist rommelige formaties die de hemel…
Verder lezen

Weeg ‘m eens?

11.01.2016
|
2 Comments
|

‘Oké, zelf zie je deze dagen mooie dingen. Maar je kunt niet van andere vrouwen verwachten dat ze zich gaan laten natregenen. Dat ze hun lekkere warme huis uitgaan om te verkleumen aan een rietkraag. Ga dus eerst maar eens op je blog vertellen hoe bijzonder vogels zijn.’

Dat schreef ik een poosje terug. Ik hield me er een beetje aan, want het ging over V-vluchten en leuke kleurige clowntjes. Buitelen en duiken, wentelen en keren. Hemelse klanken en een witte blesje. En
roofvogeloogjes, muizenplasspoortjes en fascinerende borst-aan-borst balletten.

Er is zo onvoorstelbaar veel over vogels te…
Verder lezen

Een handje helpen

4.01.2016
|
0 Comments
|

Om mijn humeur wat op te krikken ben ik aan de wandel. Want grauw en lauw is het buiten, en je kunt de regen grijpen. Grauwe ganzen verderop deden met z’n alle een poging. Tevergeefs. Het weer volhardt in roerloos hangen.

Hé, zes puttertjes! Ze vlogen uit het riet vandaan! Zou het nu misschien toch nog leuk worden om buiten te zijn?

Je weet dat je daar een handje bij kunt helpen, klinkt het in mezelf. De knop moet om. Ga vogelsoorten tellen. Tien stuks is in dit jaargetijde haalbaar. Ook die doodgewone stormmeeuw en kraai doen mee. Verder…
Verder lezen

Een beter mens?

22.12.2015
|
0 Comments
|

Ik weet niet of je een beter mens wordt van vogelen. Wel dat je je beter gaat voelen. Waarmee niet bedoeld dat je je beter voelt dan andere schepselen. Integendeel! Des te meer je naar bijvoorbeeld vogels kijkt, des te scherper zie je hoe weinig je als mens in de natuur voorstelt. Je krijgt respect voor vogels. Zij redden het wél zonder hulpmiddelen in het leven, en jij met je grote mond niet.

Dat soort gedachten gaan er tijdens vogelkijken door me heen. Daarnet ook, toen ik op de Korte Nauw weer tegen de wind op tornde na even…
Verder lezen

Of er in najaar en winter niets over vogels te zeggen valt!

28.11.2015
|
0 Comments
|

Het in onzin om te zeggen dat er de afgelopen weken geen vogel te zien was. Je wilt het alleen jezelf niet aandoen, regen, wind en al dat waterkouds van plas en nat. Dan ga je ineens tóch omdat iets in je sneerde dat je niet van suiker bent. En zie, een torenvalk. Biddend tegen de regenhemel. In duikvlucht naar beneden. Opvliegend  met een muis. De stakker verorberend op een paaltje van een veehek.

Dus wát niets te zien?

Daarnet nog, toen het even droog was. Een fuut. Intussen gekleed in een gemakkelijk winterpak. Zonder sier en opsmuk…
Verder lezen

Vogelkijkhut

6.11.2015
|
0 Comments
|

Het is ook in het koudere seizoen helemaal niet erg om urenlang in je eentje in een vogelkijkhut te zitten. Tegen de tocht en kou trek je een warme jas aan. Sjaal om de nek, en soepele handschoenen vanwege de verrekijker. Waterproof mascara, thermosfles koffie, boterhammetje en je zit gebeiteld.

Wat erg is? Als er een doorgewinterde vogelaar binnenkomt. Of er nog iets bijzonders te zien is, wil die weten. ‘Een bosruitertje,’ zeg je dan bijvoorbeeld. Maar als je wijst waar, is het verdwenen. Daar sta je weer in je hemd.

Gelukkig had ik laatst het rijk alleen. Met wat…
Verder lezen

Kabbel-kabbel, klots-klots

3.11.2015
|
0 Comments
|

Het is de eerste novemberdag. Je bent een gezegend mens als je dan in de zon op een waddendijk kunt zitten. Bij dat besef vervaagt het allerlaatste restje alledaagse wereld. Er is slechts een verre horizon en een uitbochting van de dijk. Je ruikt schapen. Je hoort een kalm en koel kabbel-kabbel, klots-klots.

Je legt al gauw je verrekijker neer. Waarom zouden er ook eidereenden moeten zijn? Waarom middelste zaagbekken? De Waddenzee is zo ruim. Biedt aan de kusten zoveel luwe plekken. Zoals hier, waar het ritme van kabbel-kabbel, klots-klots trager uren tikt dan thuis.

Natuurlijk…
Verder lezen

Mussen

27.10.2015
|
0 Comments
|

Het is al heel lang de hoogste tijd om het over huismussen te hebben. Waarom dat toch steeds uitgesteld? Ze zijn zo leuk vrolijk met hun getjilp. Ze zien er grappig uit met hun grote koppies. En hun bescheiden kleuren harmoniëren prachtig met elkaar.

Het zijn me ook een types! Bekijk ze en je snapt woorden als ruziën en ravotten. Als stuiven en stormen. Als kwetteren en kwajongens. Als gezellig en knus. Ze hebben ook nog een exclusief eigen woord: tjilpen. Huismussen tjilpen. Sterker, ze tjilpen dat het een lieve lust is. Ze doen dat het liefst en…
Verder lezen

Toch maar even kijken

21.10.2015
|
0 Comments
|

Het zit er niet in dat er iets bijzonders te zien zal zijn. Daarvoor is het buiten te druilerig, miezerig en saai. Maar ja, de herfst doet zo z’n best met z’n kleuren. Een mens is toch eigenlijk verplicht die te bewonderen. En wie weet…

Ach welnee. Ook vanaf het uitzichtduintje zal niets bijzonders te zien zijn. Nou oké, dan kijk je maar naar die kleuren. Het oranjebruin van de eikenbladeren, het grijsgroen van de duindoorn, het bordeauxrood van de rietpluimen langs de duinplas. En vergeet niet dat je even niets hoeft! Laat de verrekijker maar bungelen. Drentel…
Verder lezen

Kijken naar de herfst

13.10.2015
|
0 Comments
|

Ik lieg niet als ik zeg naar de herfst te gaan kijken. Want wat een schouwspel is het van wervelend blad, blauwe hemel en gouden zon in speelse oostenwind. En als ik nu net doe alsof het me niet óók gaat om roerdomp of ransuil… Wat zal zich dan in het openwaaiende riet of in de hoek van tak en stam door uitgedund gebladerte verraden?

Maar goeie hemel wat giert de wind door mijn nazomerkleren! Ik moet stevig doorstappen met de handen in de zakken en de rits dicht tot aan de kin. Niks relaxed kuierend stiekem roerdomp of ransuil…
Verder lezen

Op laag water

8.10.2015
|
2 Comments
|

Voor watersnippen moet je zo’n dag hebben waarop het je niets kan bommen wanneer je weer thuis komt. Zo’n dag waarop de plichten je koud laten. Het mag wemelen van de klussen, ze zoeken het maar uit. Je wilt een watersnip. Je voelt aan alles dat het vandaag voor snippen het juiste weer in de goeie week is.

Dus je posteert je bij zo’n onbetekenend plasje waar watersnippen wel willen zijn. Daar poets je je verrekijker op en stel je zo zuiver mogelijk in. Want je gaat ze echt vangen. Je blijft kijken. Vreselijk goed kijken. Watersnip…
Verder lezen

Blogs