blogs

Vraagtekens

12.03.2018
|
0 Comments
|

Maandag 12 maart
Hij gaat precies in ons uitzicht zitten, de zilvermeeuw. Hij buiten, wij binnen, in het strandpaviljoen. De mist is voor de gelegenheid opgetrokken. De meeuw vindt dat een reden voor een goed gesprek. Zijn snavel babbelt open- en dichtgaand een eind heen. Zijn oog is op mij gericht, anders had hij zijn kop immers weggedraaid. In de hoop dat niemand van de aanwezigen het ziet, babbel ik terug. Over mooie witte veren, stipjes bij de staart en een snavel om U tegen te zeggen. Wat hij terugzegt? Vraagtekens!
(Foto zilvermeeuwkop: Jankees Schwiebbe – birdphoto.nl)

Dinsdag 13 maart…
Verder lezen

Voorbodes

5.03.2018
|
0 Comments
|

Maandag 5 maart
Het was natuurlijk al een voorbode toen op 21 februari die dikke driehonderd ganzen hier overvlogen. Niet van het voorjaar, want ze vlogen van oost naar west. Verdikkie, het werd winter. Een die alles en iedereen gemeen in de houdgreep nam. Sneeuwklokjes bogen deemoedig. Winterakonieten verschrompelden. Vogels bolden op. En ineens, van het ene op het andere moment werd het voorjaarsachtig. Kraste niet alleen kraai uitbundig, maar zong koolmees, pimpelmees, roodborst, winterkoning, vink en… nee… ja toch: fitis!

Dinsdag 6 maart
Op de terugweg naar huis stap ik ter hoogte van het rietland toch even de auto…
Verder lezen

Geen peil op te trekken

26.02.2018
|
0 Comments
|

Maandag 26 februari
Ze gaan maar de boom in, de twee kauwtjes. Gepikeerd kijken ze van daar naar beneden. Door het wijdmazige gaas over de pot vogelpindakaas kan alleen het kleine grut er nog bijkomen. Door het strooivoer in de silootjes lukt het daar alleen de mussen en mezen. En nu zijn ook al de meelwormen, vetbol en pinda’s onbereikbaar! Dit alles staat haaks op hun slimheid. Dit zou niet moeten mogen! Hebben ze elke dag deze tuin schoon leeg geruimd, zijn ze werkloos geworden. Ménsen? Er is geen peil op te trekken.

Dinsdag 27 februari
Natuurlijk moet…
Verder lezen

Het kan vriezen en dooien

19.02.2018
|
4 Comments
|

Maandag 19 februari
Volop zon. Maar het is met 2 graden koud. Te koud om langer dan een kwartier doodstil aan het rietland te staan. En dat doe ik. In de hoop op een rietgors – die was er vorig jaar namelijk op 7 maart.
Dus is ie nu ergens in Frankrijk, sufferd!
Desondanks spits ik mijn oren. In de verte ganzen. Dichterbij het kwaken van een eend. Getrappel en watergespetter. Dan met windgeruis van vleugels dravende pootjes in een aanloop over knisperend brekend ijs. Wég is ie. Ja, het kan vriezen en dooien.

Dinsdag 20 februari
De ochtendstond heeft…
Verder lezen

Ze zijn er nog niet

12.02.2018
|
2 Comments
|

Maandag 12 februari
Lekker die frisse wind in mijn gezicht, denk ik. Mooi gevormde wolken ook in de blauwe lucht. Gezellig dat gakken van de ganzen in de verte. En dat gespetter in het water moet wel een eend, fuut of meerkoet zijn. Ik sta aan het rietland en denk het allemaal nogal nadrukkelijk. Niet als oefening in mindfulness. Ik doe het om het verwachtingsvolle te dempen. Je weet immers dat ze er nog niet kunnen zijn, lepelaar, kiekendief, roerdomp, rietgors en grutto?

Dinsdag 13 februari
Tegen beter weten sta ik naar lepelaars te speuren bij een duinmeer op Texel…
Verder lezen

Vogelpindakaas

5.02.2018
|
6 Comments
|

Maandag 5 februari
Op de oude houten tuintafel hebben we daarnet een pot vogelpindakaas vastgesnoerd. Liggend, zó dat ekster, kraai en kauw hun nek verrekken als ze er hun snavel in steken. En juist heel uitnodigend voor de doelgroep, het kleine grut. Wie gaat straks als eerste hap nemende de geschiedenis in? Het antwoord komt al na vijf minuten. De pimpel.
(foto: www.birdphoto.nl)

Dinsdag 6 februari
Man merel vindt dat de pot vogelpindakaas van hem is. Niet van tweede man merel. Niet van twee dames merel. En al helemaal niet van roodborst, koolmees en pimpelmees. Die kijken verderop…
Verder lezen

Doodtij

29.01.2018
|
0 Comments
|

Maandag 29 januari
Het is vandaag doodtij tussen de seizoenen. Er nadert regen. Ik pak toch maar de fiets. Onderweg niets te horen dan een dappere koolmees.  Ti-ta-ti-ta zeg ik hem in het ritme van mijn trappers na. Pas buiten het dorp weer een levend wezen: een torenvalk wiekt razendsnel zonder zich te verplaatsen in de lucht. Bidden, heet dat volgens de boekjes. Om lekkere vette muizen – ook al staat dat er niet bij.

Dinsdag 30 januari
Het grijzige zonlicht doet de tuinvogels goed. Wat zijn ze opgewekt! Na de inspectie van het interieur beoordeelt de koolmees…
Verder lezen

Je hóórt dat het verandert

22.01.2018
|
0 Comments
|

Maandag 22 januari
Je kunt strooivoer blijven aanslepen. In een mum van tijd hebben de huismussen de silootjes leeggegeten. Welgeteld met z’n drieëndertigen zitten ze uit te buiken in de kale meidoornstruik. Het is een getsjilp van jewelste. Het wordt een mannetjesmus kennelijk te veel, hij zoekt een andere stek. Wat zit ie daar mooi te wezen! (Foto: Jankees Schwiebbe)

Dinsdag 23 januari
Natuurlijk hoor je nu overal spreeuwen kwetteren. Niet dat ze zich eerder stil hielden. Alleen kwam hun zacht, tevreden gemurmel toen niet boven onze gedachtes en drukdoenerij uit. Wie het wel hoorde zal vast even…
Verder lezen

Lengen de dagen nu echt…?

16.01.2018
|
4 Comments
|

Maandag 15 januari
De avond valt vroeg. Tegen wind en regen in ploeteren scholieren over hun fietsstuur gebogen op de slingerende dijk. Westwaarts. Huiswaarts voor de avond en de nacht. Zes zilvermeeuwen wieken onderaan de dijk mee. Westwaarts. Zeewaarts voor de avond en de nacht. Zo wit tegen het grasgroen. (Foto: Janna de Jong)

Dinsdag 16 januari
Vanmorgen trokken ze in de schemering weer terug naar de weilanden, de zilvermeeuwen. Ze waren de eerste die ik zag, de merel was tweede. Na een hele tijd niks zwol iets als gakken op. En ineens slierten, hele slierten grauwe ganzen in het…
Verder lezen

Nu de dagen lengen

8.01.2018
|
4 Comments
|

Nu de dagen lengen proef je voorzichtige veranderingen in de lucht. Die moet je eigenlijk dagelijks vastleggen, dacht ik. Leuk!
Dus vanaf vandaag:

Maandag 8 januari
In de tuin laat zich ’s morgens altijd als eerste man merel zien. Nog voor zonsopkomst. Nog voor vrouw merel. Nog voor de meeuwen die op hun werkdag in de weilanden af vliegen en in het eerste daglicht werkelijk zilveren meeuwen zijn. Zouden man en vrouw merel al een stelletje zijn…?

Dinsdag 9 januari
Laat ik nu vandaag een bespreking hebben in een uitspanning aan de bosrand. Een half uur te vroeg parkeer ik…
Verder lezen

Mooie momenten

28.12.2017
|
4 Comments
|

Het jaar is op een haar na om. Weer gunde ik me te weinig vogelskijken. Boos ben ik er niet meer om, spijt… Ach, het leven neemt nu eenmaal zijn loop. Feit blijft dat er wel degelijk onvergetelijke momenten waren.

Want wat heb ik onbedaarlijk gelachen om de specht! Elke ochtend klokke 9 kwam hij verder werken aan het verruimen van het vlieggat van de mezenkast. Tot het bijvoorbeeld ook een kauw paste…

Wat loste mijn verdrietige gevoel als sneeuw voor de zon op toen de roep van een wulp door de mist heen brak!
Hoe had ik er vrede…
Verder lezen

Ommetje

30.11.2017
|
0 Comments
|

Na twee dikke vette grauwe motregendagen binnenshuis vliegt het me aan. Ik moet er even uit. Ga even mee! Een mens knapt op van een frisse neus en windtranen  op z’n wangen!

We pakken de auto voor de eerste kilometers. Het waait veel te hard en de weggetjes zijn te modderig om te fietsen naar het schelpenpad van het naburige dorp. Hemeltjelief, wat is het somber buiten. Wat is alles nat. Overal plassen. Overal modder. Maar we zijn op het parkeerstrookje. Capuchon op en uitstappen. Gewoon of er niets aan de hand is. Hè, wat een lekkere frisse wind…
Verder lezen

Een kwartiertje binnen

6.11.2017
|
0 Comments
|

Zo, ik doe wat ik me had voorgenomen. Een kwartiertje lekker naar buiten kijken om te zien wat er daar te doen is. Dat inspreken op de voice recorder. Zeg maar een reportage. Lekker rustig. Koffie erbij, geen krant, tablet of telefoon. Gewoon alleen maar kijken.

Heb ik nu die timer gezet? Ja, verdraaid, al twee minuten voorbij. De ramen mogen trouwens wel eens gelapt. Welnee, met die regen zeker. Het gras had ook gemaaid moeten worden. Komend weekend maar. En ook snoeien… Een holenduif! Mooi grijs verenpak, met nuances. Beschaafd en bescheiden. En een schitterende toef groenachtige metallic bij…
Verder lezen

Een kwartiertje buiten

19.10.2017
|
2 Comments
|

Half oktober, de dag begint met zon. Ik vraag mezelf toestemming om vogels te kijken bij het rietlandje. Nou vooruit. Een kwartiertje. Maar dan ook serieus. Niet dromen. En inspreken op de voice recorder, want thuis uitwerken tot een blog!

Track 1.
Eigenlijk ben ik best streng voor mezelf dat ik maar een kwartiertje mag vogelen. Hé, daar vliegen twee kieviten. Best leuk om alles wat er te zien is in te spreken. En intussen zit ik lekker zonder schuldgevoel op m’n krukje achter de rietkraag. Want het mag…
Track 2.
Gak, gak, grauwe ganzen. En in het riet…
Verder lezen

Blonde blosjes

2.10.2017
|
2 Comments
|

Koppig stokt mijn blik in het riet. Hij wil niet door. Hij zet zich schrap. Terwijl er, net als de honderden keren dat ie langs deze rietschoot gleed, ook nu niets te zien is. Dus, welnee, loop door, daar zit niets bijzonders.

De wens zal wel weer de vader van de gedachte zijn. Die paar bruinige rietstengels waar de zon blonde blosjes op tovert zou de de hals van een roerdomp zijn? Laat me niet lachen. Dan stond die daar zeker op die avond in het vroege voorjaar ook? Toen heel in de verte die koe een paar keer loeide…
Verder lezen

In het reine

4.09.2017
|
4 Comments
|

 

Die twintig sprookjesachtige minuten met de roerdomp, hoe doe ik daar met woorden recht aan? Aan de Gouw hoop ik het ingefluisterd te krijgen. Maar als ik daar ben, dringt zich een onverkwikkelijke ontmoeting op. Een nare confrontatie. Daar. Met scheldpartij.
Ik heb ’t er liever niet over. Maar in mijn natuurgebiedje mooie woorden ingefluisterd krijgen? Ho maar. De herinnering aan die waterval van sarcasme maait het gras voor mijn voeten weg.

Eigenlijk net zoals de groep grauwe ganzen verderop het gras voor anderen wegmaait. Ze trekken de aandacht met hun gakken, opvliegen en weer landen. Nu de woorden…
Verder lezen

In de rui

22.08.2017
|
0 Comments
|

Het is nog net juli als ik al fietsend denk dat ik mezelf nou eens niet moet laten opjutten door mezelf. Een mens denkt wel vaker in kromme zinnen – waar ie van opkijkt. Jutte ik mezelf me dan op? Verdraaid, ik zit hartstikke serieus te zijn op die fiets van me. Tuur ernstig links en rechts naar vogels. Want er moet een blog komen.

Dat blog is zelfs urgent. En het mag absoluut nog niet over de roerdomp gaan. Onze ontmoeting was te bijzonder. Een juweel. Het moet allemaal bezinken voor de juiste woorden en toon gevonden zijn. Het moet…
Verder lezen

Puberbrein

24.07.2017
|
0 Comments
|

Het is me wat met het puberbrein. Met dat bij beginnende mensenpubers nog onaffe stukje voorste hersenschors. Daar komt hun slordige, ongeorganiseerde gejengel door. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, ze kunnen er niets aan doen. Dus mens, erger je niet, luidt het advies van deskundigen.

De lepelaar verderop zal er geen weet van hebben. Die negeert gewoon op z’n Jan boerenfluitjes het gejengel van de drie jongen. Maar wat is dat een oervervelend drietal. Ze zwabberen constant in de weg met hun lijven, poten en snavels. Ze zeuren hemeltergend, lopen struikelend voor de voeten en manifesteren zich…
Verder lezen

Tegen je verlies kunnen

7.06.2017
|
2 Comments
|

Bij vogels kijken moet je tegen je verlies kunnen. De kans dat je iets bijzonders ziet is hoogstens fifty fifty met de kans dat je er Jan Doedel zit te zijn. Je moet je verwachtingen gewoon niet te hoog spannen. Tegen jezelf zeggen dat je óók gekomen bent om rustig na te denken.

Je begint bijvoorbeeld met te denken dat het goed is dat je naar buiten bent gegaan. Dat je nu toch maar lekker in een verkoelend windje zit. Geniet van al die zingende vogeltjes. Dat rust op zich al goud waard is. Dat de af en aan vliegende…
Verder lezen

Makkelijk doen

31.05.2017
|
2 Comments
|

Je moet niet denken dat vogels kijken moeilijk is. Of dat je moet afzien. Die schijn heeft het wel als je die telescopen op statieven bij natuurgebieden ziet. Met in dikke groene pakken gehulde grijsbaardige mannen er achter. Ja, je kunt het je zo moeilijk maken als je zelf wilt. Dat is waar. En ook zo gemakkelijk!
Neem laatst.

Een kwartiertje voor zonsondergang rij ik met de auto naar een rietland in de buurt. De beste plek lijkt me de dam tegenover het gemaaltje. Ik draai er de motor uit en het raampje open, wapper muggen weg en ga er…
Verder lezen

Blogs