blogs

Ommetje

30.11.2017
|
0 Comments
|

Na twee dikke vette grauwe motregendagen binnenshuis vliegt het me aan. Ik moet er even uit. Ga even mee! Een mens knapt op van een frisse neus en windtranen  op z’n wangen!

We pakken de auto voor de eerste kilometers. Het waait veel te hard en de weggetjes zijn te modderig om te fietsen naar het schelpenpad van het naburige dorp. Hemeltjelief, wat is het somber buiten. Wat is alles nat. Overal plassen. Overal modder. Maar we zijn op het parkeerstrookje. Capuchon op en uitstappen. Gewoon of er niets aan de hand is. Hè, wat een lekkere frisse wind…
Verder lezen

Een kwartiertje binnen

6.11.2017
|
0 Comments
|

Zo, ik doe wat ik me had voorgenomen. Een kwartiertje lekker naar buiten kijken om te zien wat er daar te doen is. Dat inspreken op de voice recorder. Zeg maar een reportage. Lekker rustig. Koffie erbij, geen krant, tablet of telefoon. Gewoon alleen maar kijken.

Heb ik nu die timer gezet? Ja, verdraaid, al twee minuten voorbij. De ramen mogen trouwens wel eens gelapt. Welnee, met die regen zeker. Het gras had ook gemaaid moeten worden. Komend weekend maar. En ook snoeien… Een holenduif! Mooi grijs verenpak, met nuances. Beschaafd en bescheiden. En een schitterende toef groenachtige metallic bij…
Verder lezen

Een kwartiertje buiten

19.10.2017
|
2 Comments
|

Half oktober, de dag begint met zon. Ik vraag mezelf toestemming om vogels te kijken bij het rietlandje. Nou vooruit. Een kwartiertje. Maar dan ook serieus. Niet dromen. En inspreken op de voice recorder, want thuis uitwerken tot een blog!

Track 1.
Eigenlijk ben ik best streng voor mezelf dat ik maar een kwartiertje mag vogelen. Hé, daar vliegen twee kieviten. Best leuk om alles wat er te zien is in te spreken. En intussen zit ik lekker zonder schuldgevoel op m’n krukje achter de rietkraag. Want het mag…
Track 2.
Gak, gak, grauwe ganzen. En in het riet…
Verder lezen

Blonde blosjes

2.10.2017
|
2 Comments
|

Koppig stokt mijn blik in het riet. Hij wil niet door. Hij zet zich schrap. Terwijl er, net als de honderden keren dat ie langs deze rietschoot gleed, ook nu niets te zien is. Dus, welnee, loop door, daar zit niets bijzonders.

De wens zal wel weer de vader van de gedachte zijn. Die paar bruinige rietstengels waar de zon blonde blosjes op tovert zou de de hals van een roerdomp zijn? Laat me niet lachen. Dan stond die daar zeker op die avond in het vroege voorjaar ook? Toen heel in de verte die koe een paar keer loeide…
Verder lezen

In het reine

4.09.2017
|
4 Comments
|

 

Die twintig sprookjesachtige minuten met de roerdomp, hoe doe ik daar met woorden recht aan? Aan de Gouw hoop ik het ingefluisterd te krijgen. Maar als ik daar ben, dringt zich een onverkwikkelijke ontmoeting op. Een nare confrontatie. Daar. Met scheldpartij.
Ik heb ’t er liever niet over. Maar in mijn natuurgebiedje mooie woorden ingefluisterd krijgen? Ho maar. De herinnering aan die waterval van sarcasme maait het gras voor mijn voeten weg.

Eigenlijk net zoals de groep grauwe ganzen verderop het gras voor anderen wegmaait. Ze trekken de aandacht met hun gakken, opvliegen en weer landen. Nu de woorden…
Verder lezen

In de rui

22.08.2017
|
0 Comments
|

Het is nog net juli als ik al fietsend denk dat ik mezelf nou eens niet moet laten opjutten door mezelf. Een mens denkt wel vaker in kromme zinnen – waar ie van opkijkt. Jutte ik mezelf me dan op? Verdraaid, ik zit hartstikke serieus te zijn op die fiets van me. Tuur ernstig links en rechts naar vogels. Want er moet een blog komen.

Dat blog is zelfs urgent. En het mag absoluut nog niet over de roerdomp gaan. Onze ontmoeting was te bijzonder. Een juweel. Het moet allemaal bezinken voor de juiste woorden en toon gevonden zijn. Het moet…
Verder lezen

Puberbrein

24.07.2017
|
0 Comments
|

Het is me wat met het puberbrein. Met dat bij beginnende mensenpubers nog onaffe stukje voorste hersenschors. Daar komt hun slordige, ongeorganiseerde gejengel door. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, ze kunnen er niets aan doen. Dus mens, erger je niet, luidt het advies van deskundigen.

De lepelaar verderop zal er geen weet van hebben. Die negeert gewoon op z’n Jan boerenfluitjes het gejengel van de drie jongen. Maar wat is dat een oervervelend drietal. Ze zwabberen constant in de weg met hun lijven, poten en snavels. Ze zeuren hemeltergend, lopen struikelend voor de voeten en manifesteren zich…
Verder lezen

Tegen je verlies kunnen

7.06.2017
|
2 Comments
|

Bij vogels kijken moet je tegen je verlies kunnen. De kans dat je iets bijzonders ziet is hoogstens fifty fifty met de kans dat je er Jan Doedel zit te zijn. Je moet je verwachtingen gewoon niet te hoog spannen. Tegen jezelf zeggen dat je óók gekomen bent om rustig na te denken.

Je begint bijvoorbeeld met te denken dat het goed is dat je naar buiten bent gegaan. Dat je nu toch maar lekker in een verkoelend windje zit. Geniet van al die zingende vogeltjes. Dat rust op zich al goud waard is. Dat de af en aan vliegende…
Verder lezen

Makkelijk doen

31.05.2017
|
2 Comments
|

Je moet niet denken dat vogels kijken moeilijk is. Of dat je moet afzien. Die schijn heeft het wel als je die telescopen op statieven bij natuurgebieden ziet. Met in dikke groene pakken gehulde grijsbaardige mannen er achter. Ja, je kunt het je zo moeilijk maken als je zelf wilt. Dat is waar. En ook zo gemakkelijk!
Neem laatst.

Een kwartiertje voor zonsondergang rij ik met de auto naar een rietland in de buurt. De beste plek lijkt me de dam tegenover het gemaaltje. Ik draai er de motor uit en het raampje open, wapper muggen weg en ga er…
Verder lezen

Balletdanser

16.05.2017
|
2 Comments
|

Als een balletdanser tript en springt hij langs de oever, de kleine zilverreiger. In precies hetzelfde Texelse ondiepe slootje als vorig jaar. Ik weet meteen weer waarom ik hem toen tot mijn lievelingsvogel benoemde. Samen met de blauwborst, roerdomp, wulp, scholekster, grutto en eigenlijk alle andere vogels.

Maar deze tript en danst en zet ineens een sprintje in! Waar de andere uitmunten in een borst opzetten, zich onzichtbaar maken, melancholiek roepen, lekker gestroomlijnd over de weilanden of golven scheren en koninklijk paalzitten, waar alle andere vogels op hun manier in uitmunten, danst de kleine zilverreiger een ontspannen en tegelijk energiek…
Verder lezen

Gezelschap

9.05.2017
|
2 Comments
|

Daar sta ik dan. Inmiddels een heel uur  in gezelschap van de heren P. Snot en L. Rozenwater. Geen blauwborst of roerdomp laat zich zien. Terwijl Jan en alleman beweert dat ze hier zitten. De blauwborst zingt als een nachtegaal, las ik. De roerdomp hoempt ook al bestaat dat woord niet.
Dit gebied heet Kromme Nauw. Ik sta op een steenslag paadje dat overgaat in een grasdijk. Voor me, naar het westen, strekt zich moerassig rietland uit. De oude kreek achter me is behouden gebleven in een poldertje. Hij is nauw en loopt in een boog. Dus de…
Verder lezen

Stoïcijns

26.04.2017
|
4 Comments
|

Stoïcijns dat de oude esdoorn verderop kan blijven! Wordt gewoon kaal, krijgt simpelweg blad. Wordt na groen geel, en bruin. Blijft onverstoorbaar bij zingende merels, scheldende eksters, en iedere ochtend een uurtje na zonsopkomst bij het gekras van de zwarte kraai.
Ik zie het allemaal vanachter mijn bureau. Ook het kolossale kraaiennest hoog bovenin. Per jaar werd het slordiger en slonziger. Afgelopen herfst zwiepte een storm de hele takkenbende een eind heen. Adieu nest.
Eksters kwamen de kruin inspecteren. Kraai kraste dat de stek de zijne is. Eksters hielden zich voor de domme. Bouwden tak na tak na tak…
Verder lezen

Iets speciaals

28.03.2017
|
2 Comments
|

En toch blijf ik staan tot er iets speciaals gebeurt. Er moet straks gewoon iets gaan gebeuren. Dat kan niet anders. Ik wil niet dat het gebeurt als ik weggefietst ben.
Maar hoe de wind het oude riet laat deinen weet ik nu wel zo’n beetje. Dat begint met een lange zucht die het doet buigen. Dat pauzeert in afwachtend zwijgen om het zich te laten oprichten. Het zucht en pauzeert, tot een verandering in de luchtdrukverdeling er een einde aan maakt.
Ik weet ook dat wat recht voor me zit te buigen en draaien géén bijzonder vogeltje…
Verder lezen

Kleine stappen

22.03.2017
|
0 Comments
|

*
Bij de duinmeertjes zou je niet zeggen dat het op één dag na voorjaar is. Het struikgewas is kaal, het riet grijs en de grassen langs het moeras hullen zich in winterkleuren. Het is nat en koud, de lucht loodgrijs. Het waait veel en veel te hard. Het is er nog niet eens in afwachting. Maar wel hartgrondig mooi. Helemaal vanuit de luwte van een wilg met poezelige katjes waar het goed rekken en strekken van de stram en stijf geworden spieren is. Ach ja, dat is waar ook! Als je na de winter weer aan de loop gaat, maak…
Verder lezen

Wonder

8.03.2017
|
0 Comments
|

Elk jaar weer voelt het als een wonder dat hij is teruggekomen. En dat is het ook. Helemaal op deze miezerige waterkoude ochtend. Waar hing hij uit tussen eind oktober en nu? Geen idee. Maar daar zit hij met zijn zwarte kapje op zijn kop. Op zijn oude stek, hoog op de oude rietpluim naast de braamstruik. Een beetje zijn liedje oefenend. Tudeledudeledu. Mijn  oor hoorde hem en liet me fluisteren dat het een wonder was. ‘Rietgors, fantastisch dat je toch teruggekomen bent…’

Op dat toch betrapte ik me. Persoonlijk zou ik er niet over piekeren om een gebied met…
Verder lezen

Raadsels

13.10.2016
|
4 Comments
|

1.
Al dagenlang hoor je hier overal om je heen dag en nacht grauwe ganzen babbelen. Is het niet ergens in de verte dan is er wel een overvliegende groep. Een slordig zwervende. Ineens. Vanuit het niets. Of een doelgerichte gedisciplineerde. In een V. Komen ze uit het hoge noorden en overleggen ze hier de winter door te brengen? Of ze dat dan hier nabij de grasdijk zullen doen? Of verderop in het malse groene weiland vlak bij de Waddenzee?
2.
Kom op, wanneer scheerden hier nu voor het laatst boerenzwaluwen over het riet? Wanneer zag ik nou toch voor…
Verder lezen

In vogelvlucht

4.10.2016
|
0 Comments
|

1.
Er waren alleen maar houtduiven, kauwtjes en een enkele zilvermeeuw. Mijn gedachten dwaalden. Hoe zit het nou ook alweer met die vleugels van ze, dacht ik op een goed moment. Omdat er niemand te zien was ging ik het proberen. Je armen moeten haaks op je bovenlichaam staan, dacht ik. Ik hief ze zijwaarts op, maar meteen al klopte het niet. Natuurlijk, mijn romp was niet horizontaal.
Er was nog steeds niemand te bekennen. Dus boog ik me voorover met mijn armen opzij. Dat voelde beter. Ik draaide mijn handpalm omhoog. Fout. Met de handrug omhoog leek logischer.
Had…
Verder lezen

Standvogel

17.08.2016
|
0 Comments
|

Feit is dat ik zelf een standvogel ben die haar habitat niet graag verlaat. Ik heb ’t natuurlijk wel gedaan, vogels kijken op allerlei verschillende plaatsen. Maar het voelt ontrouw. Want wat gebeurt er intussen thuis? Wat aan de Korte Nauw?

Want daar gebeurt meestal van alles. Neem gisteren. Een augustusdag met wolkenvelden. Ineens komt de zon door. Door de warmte voortgedreven zoekt zo’n wolkenveld een goed heenkomen. Het rent gewoon weg! En dat in de maand waarin in de natuur niks gebeurt, waarin alles klaar is met z’n acties en daar zichtbaar moe van is.

Moet je…
Verder lezen

Rups

1.08.2016
|
0 Comments
|

Op het laatste nippertje ontwijkt het voorwiel van mijn fiets een rups. Er gebeuren tegelijk nog meer dingen. Zo zeg ik voor me uit: ‘Hé, kijk John, een rups!’ Ik zie een zwarte hondenpoot voor me, geplant bij een rups. Ik hoor waarachtig nieuwsgierig gesnuif en gesnuffel. Ik weet weer zeker hoe fluwelig zacht hondenoren zijn. En ik voel die oude messcherpe flits van gemis weer door me heen gaan.

Er is geen John. Er zal nooit meer een John zijn. Er is alleen maar een rups. Een borstelig ding dat John altijd enorm intrigeerde.

Waarom attendeer ik toch zoveel…
Verder lezen

Een hele Piet

13.07.2016
|
3 Comments
|

Ik noem mezelf dan wel vogelvrouw maar eigenlijk weet ik er geen donder van af. Ja, in het prille begin, toen voelde ik me een hele Piet. Toen ik al wandelend met veel aplomb opsomde wat er allemaal te zien was. Scholekster. Kievit. Tureluur. Grutto. Wulp. Spreeuw. Meerkoet. Waterhoen. Wilde eend. Kraai. Meeuw. Kauwtje. Valk. Duif. Ekster Jip! Ik had wel vijftien soorten gezien. Vijftien!

Dat was toen ik oppaste op het huis hiernaast.  De eigenaar, die met zijn vrouw een camperreis van negen maanden maakte, was een natuurfreak. Hij had aan een universiteit lesgegeven. Hij was een eeuwig docerende…
Verder lezen

Blogs