Vogelboeken

19.12.2018
|
4 Comments
|

Menig vogelboek gaat hier binnenkort de kast uit. Dat gebeurt steevast in de donkere decemberdagen. Stokoude verhalende boeken, om lekker lang in te lezen bij de warme kachel. Nagelnieuwe, om de schitterende foto’s. Populairwetenschappelijke om de realistische bril voor mijn romantische blik. En aan elk einde van het winterseizoen lijk ik er wel wat van te hebben opgestoken.

Ver in de vorige eeuw waren het de boeken van Jac P Thijsse die me wijzer maakten. Door zijn prachtige vertelstijl alleen al onthield ik dat de ringmus ietsje kleiner is dan een huismus. Dat hij scherper is getekend en een witte ring om zijn nek heeft. Dat meneer koolmees een bredere stropdas draagt dan mevrouw. En dat een heggemus simpelweg helemaal geen mus is, dat je dat aan de fijne snavel ziet.

Al lezend namen Thijsse en anderen me mee het Noordzeestrand op. Verdraaid, al die meeuwen waren verschillend! Die met die gele poten en snavels waren zilvermeeuwen. Met die rode poten en snavels kokmeeuwen. Die met roze poten en bijna zwarte vleugels grote mantelmeeuwen. En de kleintjes die er vaak bij waren steenlopertjes, bonte strandlopertjes of drieteenstrandlopertjes.

Zo bij de warme kachel en met thee onder handbereik zag ik jagers over golven scheren. Daalden wolken kanoeten neer. Werd het in de weilanden door leeuweriken, graspiepers, kieviten, scholeksters, tureluurtjes en grutto’s voorjaar. Leerde ik plevieren kennen, ruiters, uilen, gorzen en allerlei bruine zangertjes in het riet. Dat niet iedere gans gewoon een gans is, niet iedere eend kwaakt maar ook wel krakt en fluit en duikt.

Dus nu de donkere dagen zijn aangebroken is het weer lezen, bladeren en bewonderen wat de klok luidt. De planken in de kast worden leger. De stapel geselecteerde boeken groeit gestaag. De cd’s met vogelgeluiden liggen klaar, net als dvd’s met onvoorstelbaar mooie opnamen van vogels.

Maar nu, terwijl ik dit schrijf, de zon net doet of er geen donkere dagen bestaan, moet ik mijn wintervrienden gauw nog even in het echt zien. Grauwe ganzen horen gakken. Smienten horen fluiten. Wulpen horen zingen. Futen horen knorren en koeten horen keffen. Snel, want ze wachten niet tot ik er ben. En dat doen mijn boeken wel!

4 reacties op “Vogelboeken

  1. Greetje Borsch schreef:

    Wat een mooie blog

  2. Affodil schreef:

    Ik herken al meteen drie titels. Die staan hier ook in de boekenkast. Oude, wat verkleurde twedehandsjes, die vooral door Manlief bijna letterlijk stuk gelezen worden. Ook van Jac. P. Thijsse en van Kees Hannah. Ooit vermeldde ik laatstgenoemde in een blogje en enkele weken later kreeg ik daarop een reactie van zijn kleindochter. Dat ze het zo fijn vond dat die boeken nog steeds gewaardeerd worden. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *