Terugblikken

26.11.2018
|
4 Comments
|

Als vogelvrouw zou je in deze tijd van het jaar je verrekijker best thuis kunnen laten. Je ziet zo ook wel in dat open agrarische landschap van je dat er grauwe ganzen en smienten zijn. En anders hoor je ze wel. Zo’n groepje kieviten is ook met het blote oog te ontdekken. Precies zo de grote zilverreiger, en de blauwe met de bijnaam Blauwe Jaap. Want verder is het voornamelijk leeg, winderig, waterkoud en grijs.

Dus wat doe je al gauw? Terugblikken. Want, potverdorie, een paar weken geleden vlogen er hier nog twee verdwaalde tapuiten met je mee. Van paaltje naar paaltje, van rietpluim naar rietpluim. Ze maakten pas rechtsomkeert toen bewezen was dat je geen kwaad deed. Je zag hier ook je laatste boerenzwaluwen van het seizoen. Een groepje van zes, dansend en babbelend boven het riet. Je moest een beetje om ze lachen. Het leken wel tante Betjes van een huisvrouwenvereniging op vakantiereis naar warm en zonnig Spanje.

En die vier buizerds laatst! Zwevend, dalend, stijgend tegen de toen nog onverstoorbaar blauw lucht. Steeds een tikje zuidelijker kwamen hun cirkelvluchten uit. Alleen die ene keerde nog even terug, draaide een rondje en dook ineens een greppel in. Met een muis kwam ie boven… Ach, ach, dacht je, had ik dat nou maar niet gezien… Net zoals je echt geen getuige had willen zijn van die bergeend… had je het maar meteen gesnapt… stommerd die je was… je dacht dat het spel was en bleef turen… tot je zag dat zijn knalrode snavel een moordwapen was dat inhakte op zijn puberkind tot het verdronk.

Het helpt niet om er niet aan terug te willen denken. Het helpt alleen als je verstand er iets op mag zeggen. “Het jong zal de baas hebben willen spelen. Zich het territorium willen toe-eigenen. Het had zich bescheiden moeten terugtrekken. Bergeenden krijgen trouwens veel jongen. Je zag het zelf een poos geleden. Er zwommen wel elf pullen achter moeder aan. En hé, kijk, er zit geen enkel blaadje meer aan de wilg van de zwarte kraai. En wie zit erin? Precies. Kraai zelf. In hoogst eigen persoon…”

Dat is dan weer mooi, zo’n kraai die afleidt. Precies daar, in die wilg, zat ie iedere morgen zijn lied te krassen. Je kreeg er tranen van in je ogen. Hij deed zo ontroerend hard zijn best. Net zoals wij mensen altijd maar weer ons best doen. Neem die boer met zijn sloothark verderop. Plons, groeisels uit de sloot die niet mag dichtslibben. Plof, groeisels op de oever. Plons en plof, daar gaat ie weer. Wat was die sloot in augustus vol met zwanenbloemen. En ineens die lepelaar erin! Wat was dat een verrassing. Je ziet het nog zo voor je. Nee, als vogelvrouw heb je je verrekijker niet nodig om op een winderige waterkoude grijze novemberdag allerlei moois te zien.

4 reacties op “Terugblikken

  1. Affodil schreef:

    Op zo’n grijze, mistige novemberdag kan ik mateloos genieten van de geluiden die dan als in een cocon worden bijgehouden. Ik herinner me vorig jaar, op het weggetje achter onze straat: in alle richtingen was er alleen mist te zien. Ik kon hooguit een meter of 2-3 ver kijken. En dan dat gakken van de ganzen op de akkers naast het weggetje, een wulp die zich hardop afvroeg waar ze nu weer beland was en – verder weg – de misthoorns van de schepen op de Westerschelde, die een krachtig oergeluid uitstootten …

  2. roosverlinden schreef:

    Wat mooi en bijzonder allemaal. En wat is het rijk om geleerd te hebben ervan te genieten.
    Dank je wel voor je reactie en alle voorgaande. Heel leuk om ze te lezen!

  3. Leon schreef:

    Ik werd volledig door jouw verhaal meegenomen, alsof ik het zelf heb meegemaakt. Het doet mij terugdenken aan mijn opa die ook zo ingenomen was door vogels. Hij ging dan elk weekend vogelspotten met zijn verrekijker en camera. De kiekjes waren dan ook voortreffelijk om te zien. https://www.dierengemak.nl/vogels/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *