Samen

2.09.2015
|
1 Comment
|

Op de een of andere manier vind ik het lekker om tegen een van de paaltjes in het gras te blijven zitten. Want waarom verder lopen in de hoop op meer soorten vogels? Die laten zich toch niet zien. Ze houden zich in afwachting van hun nieuwe verenpak gedeisd. Bovendien is het broeierig nazomerwarm.

Waarom zou ik nu de verrekijker pakken? Op leesafstand fladdert het bekijken waard een blauwtje. Van witte klaver naar smal weegbree, en weer terug. Langs de paaltjesrij zwieren boerenzwaluwen met huiszwaluwen. Er zweven bovendien van oost naar west mooi gevormde wolken, met nu en dan een zilvermeeuw erbij.

Het zal door mijn luieren zijn dat mijn ogen de torenvalk misten die nu op het dichtstbijzijnde paaltje zit. Zijn blik kruist de mijne. Daarna kijken we beiden weer recht vooruit. Zogenaamd dan. Ik voel dat zijn ogen waakzaam van links naar rechts en terug gaan. Hij laat zich niet om de tuin leiden door mijn stille zitten en strakke blik. Hij voelt net zo goed als ik dat mijn hand de verrekijker zou willen pakken.

Er zoemt iets. Behoedzaam buig ik mijn hoofd. Het is een hommel op het smal weegbree. Het blauwtje bezoekt de witte klaver. Dan zeg ik maar zacht wat ik denk. ‘Gezellig hè, zo samen, vriend torenvalk…’

Een reactie op “Samen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *