Rups

1.08.2016
|
0 Comments
|

Op het laatste nippertje ontwijkt het voorwiel van mijn fiets een rups. Er gebeuren tegelijk nog meer dingen. Zo zeg ik voor me uit: ‘Hé, kijk John, een rups!’ Ik zie een zwarte hondenpoot voor me, geplant bij een rups. Ik hoor waarachtig nieuwsgierig gesnuif en gesnuffel. Ik weet weer zeker hoe fluwelig zacht hondenoren zijn. En ik voel die oude messcherpe flits van gemis weer door me heen gaan.

Er is geen John. Er zal nooit meer een John zijn. Er is alleen maar een rups. Een borstelig ding dat John altijd enorm intrigeerde.

Waarom attendeer ik toch zoveel jaren na zijn dood John er steeds weer op als er een rups op de weg kruipt? Waarom blijft die felle flits mijn gezicht op verdriet zetten voor ik bij alle mooie herinneringen aan John kan glimlachen?

Dat is bijvoorbeeld omdat John het eerste levende wezen was van wie ik was gaan houden. Door hem had ik op al onze wandelingen de natuur leren kennen: de tweede liefde in mijn leven. Want hij wees me er door zijn gesnuffel bij een polletje gras op dat er grappige pluimpjes uit groeiden. Hij maakte dat er ineens vogels opvlogen. Of op een eerder onzichtbaar haas.

Terwijl ik doorfiets denk ik iets wat ik niet zo gauw hardop zal zeggen. Dat die urenlange wandelingen met John me op orde brachten. Je kunt nu eenmaal niet blijven tobben. Er komt een moment waarop al lopend je ogen opengaan en je planten ziet bloeien. Er komt een moment dat je vogels hoort roepen. Er komt een moment waarop je namen wilt weten. En er komt een moment dat je merkt dat je ogen uit zichzelf zijn gaan zoeken, je oren gaan luisteren en je neus gaat ruiken zonder dat jij dat stuurt.

Daardoor is er zelfs op deze warme hoogzomer dag, waarop geen vogel zich laat zien, veel om naar te kijken. Roze, blauwe, gele, witte bloemen. Manshoog wuivend riet met wilgenroosje. Blauwachtige én bruine libellen. Tal van vlinders waarvan ik verdikkie nog steeds niks méér weet dan dat ze ooit rups waren.

‘Hé John,’ roep ik ineens met een baldadige zwaai aan mijn stuur. ‘Kijk, daar op het plaveisel. Een rups!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *