Puberbrein

24.07.2017
|
0 Comments
|

Het is me wat met het puberbrein. Met dat bij beginnende mensenpubers nog onaffe stukje voorste hersenschors. Daar komt hun slordige, ongeorganiseerde gejengel door. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, ze kunnen er niets aan doen. Dus mens, erger je niet, luidt het advies van deskundigen.

De lepelaar verderop zal er geen weet van hebben. Die negeert gewoon op z’n Jan boerenfluitjes het gejengel van de drie jongen. Maar wat is dat een oervervelend drietal. Ze zwabberen constant in de weg met hun lijven, poten en snavels. Ze zeuren hemeltergend, lopen struikelend voor de voeten en manifesteren zich met maximaal misbaar.

Wat een verwende etterbakken! Ik zou ze allang alle hoeken van het weiland hebben laten zien. Deze ouder niet. Onverstoorbaar vist ie hapjes uit de sloot die in schreeuwlelijke snavels verdwijnen. Snavels die elkaar bij dit ongeregeld zootje klapperend kruisen. Die er verdikkie nog aan toe de ouder doodgemoedereerd mee in de kontveren prikken.

Je zou ze toch een draai om de oren geven! Niet de lepelaar. Die vliegt zonder één onvertogen woord op uit de sloot. Vlekkeloos wit en onverstoorbaar elegant wiekt ie weg in de blauwe hemel. De zwarte poten foutloos parallel gestrekt, achter de eigen ellenlange snavel aan. Doelgericht naar het plasje verderop. Tussen haakjes, er daarmee zelf het bewijs van dat het met zo’n onaf stukje voorste hersenschors helemaal goed kan komen.

Daar verdwijnt ie. In het volle vertrouwen dat het addergebroed aan de slootkant wel leert z’n eigen komt te redden en volgen zal.
Puberbreinen? Die lepelaar weet het wel. Mens, erger je niet. Geef ze te eten en trek daarna je stutten. Wees je mooie zelf. Je hebt verdikkie verderop nog wel wat anders te doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *