Ontroerend

30.04.2018
|
0 Comments
|

Maandag 30 april
Het is nog net voor deze dag een officiële regendag wordt. Bij het rietland ruik je buien naderen. Merelzang in de bosjes verderop bewijst de komst. In het westen stijgt meneer kiekendief op om nu het nog kan wat verse snacks te scoren. Scholeksters, grutto’s en kieviten stuiven woedend op hem af. Vol herrie en bombarie verjagen ze ‘m in duikvluchten naar een landje verderop.
Lieve hemel, nu ziet mevrouw kiekendief haar kans schoon boven de verlaten nesten. Maar kijk! Vanuit het oosten schiet er pijlsnel een grutto op haar af. Als een gevechtsvlieguig gaat ie in duikvlucht. Het is schreeuwen, duikvlucht, schreeuwen, en wég zeilt lady Kiek.
Even nog verifieert grutto of z’n missie echt is volbracht. Dan haast ie zich terug naar z’n thuisbasis. Ontroerend eenzaam de regen tegemoet. (Foto: Google op Schilderachtig)

Dinsdag 1 mei
Vrauwtje Kauw heet ze. Haar hartstikke foute rechterpoot rechtvaardigt de au. Haar groep zwerft hier sinds de herfst rond. Zo’n twaalf leden. Stuk voor stuk gezonde jongens en meiden. Hollands welvaren. Heldere ogen, strak in het zwarte verenpak, zelfverzekerd, niet voor een kleintje vervaard. De mannen met weelderige grijze mutsen.
De rechterpoot van Vrauwtje is de enige misser. Ze moet wel in het nest in de knoei hebben gezeten, en niet beter weten. Zonder dat er ooit een fysiotherapeut aan te pas is gekomen, draaft ze er mee rond. Ze zwiept het gewoon bij elke pas een eind in de rondte, het landt simpel ergens waar het nu eenmaal terecht komt. Kan dat schelen, straalt ze uit, terwijl ze en passant de confrontatie aangaat met een nogal tirannieke houtduif.
Nu is ze ook nog door en door nat. Ze schudt haar veren. Haar rechterpoot slingert en zwaait een eind met de regendruppels mee. Hemeltjelief wat ontroerend.

Woensdag 2 mei
Na vele regendagen is op deze vroege morgen de hemel onwerkelijk blauw. De zon zal alles wat drijfnat is doen drogen. Nu fonkelen de druppels nog als diamantjes op gras, boomblaadjes en bloesems.
Ik luister voor het open slaapkamerraam naar winterkoning, koolmees, huismus, merel en fitis. Van verderop klinken kraai, ekster, gans en wilde eend. Grutto ook!
Dan leun ik een stukje naar buiten. Dat doet ook spreeuw, vanuit z’n koolmezennestkast. Met kop en schouders leunt ie uit het door de specht grof en asymmetrisch verruimde vlieggat. Spreeuw kwettert een poosje tevreden voor ie weer bedrijvig naar binnen gaat. Wat ontroerend!

Donderdag 3 mei
Foute naam: heggenmus! Het moet heggenzanger worden, het is namelijk geen mus. En een zanger is ie, met snelle watervalletjes van klanken. Verscholen onder heggen en stuiken.
Laat hier, in de tuin, de heggenzanger nu een concurrent zien achter het schuurraam. Was ie maar nooit zo ver onder z’n heg vandaan gegaan op insectentocht! Dan had ie die vensterbank nooit gevonden en nooit zijn spiegelbeeld gezien! Nu moet ie om de haverklap z’n veilige thuisbasis verlaten om de indringer uit het territorium te verjagen. Net nu het toch al zo vreselijk druk is in het heggenzangerleven!
Daar schiet ie weer pijlsnel naar de vensterbank. Hup, hup, fladderen, staartveren spreiden, borst opzetten en, roetsj, vol verantwoordelijkheidsgevoel terug naar de heg. Hè, wat ontroerend.

Vrijdag 4 mei
Ik weet best dat wat mij ontroert aan vogels voortkomt uit mijn eigen hart en ziel. Je zoiets realiseren is een van de vele mooie dingen die je opdoet bij het vogelen. Daar komt immers rust bij te pas. Geduld. Aandacht. Geluk, door iets onverwachts. Relativering. Ongestoord denken, of gedachten laten gaan. Spanning ook, of die-of-die zich zal laten zien.
Je oren spitsen, je ogen spieden, de dingen van alledag vervagen. Je valt weer samen met jezelf.
Vanavond om 8 uur zullen wij mensen overal in Nederland stilstaan om te denken en herdenken. We horen hoe diep de stilte is als de merel gaat zingen. En we denken, allemachtig, wat ontroert me dat…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *