Nadenken

23.07.2018
|
2 Comments
|

Ik fiets alleen maar naar het rietland om na te denken over het volgende hoofdstuk van het boek waaraan ik werk. Er zal niets te zien zijn. Het gras staat er inderdaad zo hoog dat er alleen een ganzenkop bovenuit kan steken. Als ie zich tenminste uitrekt. Naast het riet staand ben ik een dreumes. En dicht gegroeide ruigtes schermen alle vogeltjes die er in zijn af.
Om me een beetje af te leiden volgt mijn trouwe verrekijker een houtduif in de vlucht. Vindt in het weiland twee jonge bruine kiekendieven. En vijf huppelende hazen. Mijn blote oog volgt een wiekende kievit. Mijn oor signaleert ganzen in de verte. Er suizen drie wilde eenden langs. Moeten die niet ruien?

Opeens kabaal en kreten achter me. Ik schrik me rot. Een kiekendief vrouw met een rat in haar klauwen scheert pal achter me over het riet. Een van de jonkies in het weiland staat al te reikhalzen. De rat ploft neer. Hebbes! Eet smakelijk.
Ik schakel maar snel terug naar nadenken. Maar waarover ook alweer? O ja, hoe je aannemelijk kunt maken dat iemand …
Wacht, wie dansen daar verderop met z’n vijven over de rietpluimen? Rietgors man, verklapt de verrekijker. Met rietgors vrouw. En drie rietgorsjongen. Ze landen in het rietpluimenbosje voor mijn neus. Een vrolijk gezinnetje op z’n zondags. Beeldschoon. Man met spierwit hemdje aan. Vrouw in helder bruin-blond. Jongen in bruin met lachende gele streepjes.

Afijn, als de lezer snapt dat de hoofdpersoon die beslissing neemt… Hé, wat er aan komt vliegen moet wel een kleine zilverreiger zijn. Wat een schoonheid tegen de strakblauwe lucht. De rietzanger achter me krast en kraait van plezier. De kleine karekiet, die je inderdaad niet ziet, is driftig aan het karrekarrekieten.

Aha, de lezer weet dat waar twee kijven twee schuld… Juist. Ik moet iets schrijven wat veelzeggend is over de tegenpartij. Klaar. Straks meteen aan de slag. Weer slierten gakkende ganzenfamilies. En zijn die jonge kiekendieven er nog?
De verrekijker tovert twee hazen in beeld. Ze doen wie de snelste is met haasjerepje. De voorste met de oren recht omhoog. De achterste met de oren plat in de nek. De achterste haalt in, haalt in… De ganzen gakken hun longen uit hun lijf, het lijkt wel een stadion. Die met de oren plat passeert en… Verdorie, ze verdwijnen achter de rietkraag zonder de eindstand prijs te geven. Net als ik, trouwens. Want na dit hoofdstuk, komt er nog een!

2 reacties op “Nadenken

  1. Hanneke de Boer schreef:

    Heerlijk herkenbaar!! Succes met het schrijven van je hoofdstuk. Dit boek ga ik zeker proberen te bemachtigen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *