Kijken naar de herfst

13.10.2015
|
0 Comments
|

Ik lieg niet als ik zeg naar de herfst te gaan kijken. Want wat een schouwspel is het van wervelend blad, blauwe hemel en gouden zon in speelse oostenwind. En als ik nu net doe alsof het me niet óók gaat om roerdomp of ransuil… Wat zal zich dan in het openwaaiende riet of in de hoek van tak en stam door uitgedund gebladerte verraden?

Maar goeie hemel wat giert de wind door mijn nazomerkleren! Ik moet stevig doorstappen met de handen in de zakken en de rits dicht tot aan de kin. Niks relaxed kuierend stiekem roerdomp of ransuil zien. Waarom let ik ook niet op weerberichten? Is het echt een graad of zes, wat mijn gevoel zegt?

Ik hoef geen pokerface te trekken bij het speuren langs bochtjes en inhammetjes in de rietkraag, dat maakt de kou wel. Ook de schuine oogjes om in een verdachte boom te zien dat er geen ransuil schuilt tussen stam en tak. En dat de verrekijker in de rugzak blijft, straks valt ie nog uit mijn stijve handen te pletter!

Dus kijk ik naar de herfst. Er zijn rode pluimen in het riet, en grijze. De wilgenblaadjes vergrijzen, de lijsterbes bruint en achter de vergelende vlieren is het luw genoeg om foto’s te maken. Wat ik niet doe. Want het is koud!

Er vliegen ganzen over, er strijken smienten neer. Er dwarrelen kieviten, meeuwen glijden langs en verderop klapwiekt een blauwe reiger. Er vormen zich mooie zinnetjes om in de voicerecorder in te spreken. Wat ik niet doe. Want het is potjandikkie klappertandend koud!

De kou in mijn voeten maant dat het de hoogste tijd is om te gaan. Tegen beter weten in buig ik verderop wat riet opzij om de slootoevers te bespieden. Scheren me daar ineens twee boerenzwaluwen zuidwaarts over het water! Op 13 oktober! Net als ik niet doorgehad dat het ernst is met die herfst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *