Kievit

23.02.2015
|
0 Comments
|

Hoe een mens er toch bij komt dat hij geen tijd heeft om te kijken? Laatst, bij een kievit tegen een stomtoevallig blauwe februarilucht, dacht ik in de gauwigheid iets als poeh mooi, zeg. En, hup, daar was ik weer druk met dingen die me nu niet zo snel voor de geest willen komen. Intussen was februari ook al over de helft. Dan pleegt het voorjaar te naderen. Maar, verdikkie, waar bleef het dan?

Vrijdag stond de brug ook nog open. Het duurde al van eeuwigheid tot zaligheid toen er ineens wéér een kievit was, in het landje naast het fietspad. Waar komt die nu ineens vandaan, dacht ik. Iets in me reageerde nurks. Vogels komen altijd ineens ergens vandaan, bokte dat iets. En waarom ook niet? Ze hoeven jou geen verantwoording af te leggen. Prima als je ze ziet. Zie je ze niet? Nou, moet jij weten. Maar stom is het wel. Je mist wat je voor je gezondheid beter niet missen kunt. Als je dat maar weet.

Dus keek en dacht ik.

Moet gek zijn, een kuifje op je kop. Wel handig, een wit schort voor. Mijn favoriet kleuren trouwens, dat felle wit en groen met vleugje blauw. Maar graag minder metallic, als ik het zeggen mag. Een lichaamshouding om een voorbeeld aan te nemen. Vol zelfvertrouwen. Stevig op de poot. De borst vooruit. Buik los en ontspannen maar.

Ha, ha, handig om met je poot ergens bij je oor te kunnen krabben. Ha, ha, er schiet geen gewricht uit de kom of een spier in de kramp. Ha, ha, kijk toch eens hoe hij dribbelt, dat parmantige baasje. Of is hij een deftig dametje? Is er überhaupt uiterlijk verschil tussen kievitman en kievitvrouw?

Weg! De lucht in! Relaxed rustend op zijn brede vleugels en die dikke donzen winterlucht. Wiek, wiek, wiek, dit is een vakantievluchtje ins Blaue hinein. Ach man, achter me, hou toch op met die claxon! Je ziet zeker niet wat ik zie?!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *