Kabbel-kabbel, klots-klots

3.11.2015
|
0 Comments
|

Het is de eerste novemberdag. Je bent een gezegend mens als je dan in de zon op een waddendijk kunt zitten. Bij dat besef vervaagt het allerlaatste restje alledaagse wereld. Er is slechts een verre horizon en een uitbochting van de dijk. Je ruikt schapen. Je hoort een kalm en koel kabbel-kabbel, klots-klots.

Je legt al gauw je verrekijker neer. Waarom zouden er ook eidereenden moeten zijn? Waarom middelste zaagbekken? De Waddenzee is zo ruim. Biedt aan de kusten zoveel luwe plekken. Zoals hier, waar het ritme van kabbel-kabbel, klots-klots trager uren tikt dan thuis.

Natuurlijk loop je straks weer energiek door! Natuurlijk bedenk je dan of je spaghetti zult gaan koken en een saus met knoflook, of aardappeltjes gaat bakken met uitjes erin. En natuurlijk blijf je regelmatig even staan om stiekem te kijken of er toch geen eidereenden of zaagbekken zijn.

Maar nu nog niet.

Het is toch niet koud, zo in je winterjack? Er is toch zoveel te zien, te horen, te ruiken en te proeven? Neem dat smaakje op je lippen. Gras. Zilt. Bitter. Dat is wat je op een waddendijk met schapen proeft. En wat is er niet allemaal te zien op en tussen de keien?

Algen, die deze winter een naam krijgen als je ze eindelijk gaat leren uit een boekje. Helder water datĀ over en tussen de keien spoelt en spoelt. Blaaswier dat zich rekt en … Is het een steenlopertje dat daar beweegt? Was het er al die tijd al? En dat tweede, daar verderop? In kabbel-kabbel, klots-klots tempo pak je de verrekijker.Ā  Zes zijn het er. Voor jou zichtbaar geworden in hun camouflagepak. Omdat je geest niets anders hoefde dan er te zijn.

Steenlopertjes weten van hun onzichtbaarheid. Ze hoeven daarom niet schuw te zijn. Ze zijn er lekker toch niet! Laat dus gerust je zucht los en je adem diep zijn. En eventueel nog dieper omdat je je bedenkt dat je een gezegend mens bent door hier te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *