Ik zie ook niks

4.06.2018
|
6 Comments
|

Maandag 4 juni
Sprak ik iemand hier uit de buurt die overdag een slapende ransuil in de tuin heeft. Gewoon in een boom vlak aan de wegkant. Ik weet dondersgoed hoe een ransuil eruit ziet. We hadden een heel gezinnetje ransuilen bij het huis waarin we ooit woonden. Dus tuur en gluur ik  slingerend met mijn fiets in die boom aan de wegkant. Maar mooi niets.
Prompt iemand van hier verderop over een ijsvogeltje. Het had de hele winter aan de kanten van de wegsloot gebivakkeerd. Ons huis staat aan die wegsloot. Goh, wist ik dat dan niet van dat ijsvogeltje? Iedereen had het erover gehad. Zo mooi, zo snel, zo’n flits, zo schitterend blauw. En dat hoor je dan van iemand die geen spreeuw van een merel kan onderscheiden. Potverdorie, denk ik dan, ik zie ook niks.

Dinsdag 5 juni
Zegt er, bij wat ik het Uilenbosje noem, een man zonder verrekijker: “hé, leuk vinkie.” Ik hoor al een tijdje een vink maar zie ‘m niet, en doe alsof ik ook helemaal niet van plan ben naar iets gewoons als een vink te kijken. Alsof ik gewoon wat zit te niksen op die boomstronk. Simpelweg een beetje van het weer en de geluidjes geniet. “Lekker weertje, hè?” zeg ik om dat luieren meer nadruk te geven.
“Kijk,” wijst die man, “daar gaat-ie.” En verdraaid als het niet waar is, er vliegt een vink weg uit een dood boompje met kale takken. Die had ik moeten zien! Ook de man vertrekt. Tevergeefs zoek ik daarna met de verrekijker in het struweel naar andere zangertjes. Dan doet iets me de verrekijker wegleggen en naar de grond kijken. Een jong haasje kijkt rustig terug. Het is toch wat, denk ik. Ik zie ook niks.

Woensdag 6 juni
Kikkers. Kwikstaart. Kerkklok. Lammetjes. Schapen. Rietgors. Kleine karekiet. Hier kijkt een vogelvrouw die weer eens van alles hoort en niets ziet.
Ze denkt terug aan een zomeravond, een paar jaar geleden. Iemand wees op een groepje wegstuivende mussen. “Blauwborstjes,” zei die iemand. Blauwborstjes! Hemeltjelief.
Afijn, het gemaal pompt water de polder uit en de sloot in. Een koe loeit. Vanaf de kade naar het dorp klinken uit een open autoraam zware bassen. Rietzanger. Zwaluwen. Merel. Eksters. Weer die rietgors. Maar wáár?! Ik zie ook niets.

Donderdag 7 juni
Er lijkt na een halfuur aan het rietland ook vandaag niets nieuws onder de zon. Die stooft wel het rietland gaar. Tal van geuren stijgen eruit op. Maar geen vogeltjes. Oké, verderop verjagen vier kieviten een bruine kiekendief. Ik doe moeite dat toch wel iets speciaals te vinden.
Aha, is dat het? Ben ik verwend? Blasé? Vind ik alles wat in het vroege voorjaar bijzonder was eigenlijk alweer gewoon?
Van schrik kijk ik weer die kant op. Waar zijn die kieviten gebleven? Waar die kieken…
Mijn ogen sperren zich ineens wijd open voor ik snap wat daar verderop wél vliegt. Een roerdomp?! Ja, er vliegt daar een roerdomp!
In alle rust wiekt ie naderbij, scherp afgetekend tegen de wolkeloze hemel. Compacte reigerachtige, zeuren mijn hersenen. Verborgen levenswijze. Tussen het riet staand onzichtbaar door schutkleuren Vliegt met ingetrokken hals en…
Mijn adem stokt. “Nog één!” roept mijn stem. “Twéé roerdompen! Twéé! Moet je toch meemaken!”
Ze vliegen een ruime ronde om het rietland. Dan zetten ze zelfbewust koers in oostelijke richting. En, precies zoals het gaat aan het einde van een sentimenteel boek, ik kijk ze na tot ze als stipjes oplossen in het hemelblauw en mijn ogen ervan tranen. Ik. De vogelvrouw die nooit iets ziet.

6 reacties op “Ik zie ook niks

  1. Kitty Mertz schreef:

    Ik zie en hoor van alles en geniet ervan zoals het is…. want Roos zonder jou , lijken voor deze stadse de meeste vogels op elkaar! Zo hier en dan herken ik er af en toe een. Dan ben ik trots op mijzelf en denk aan die prachtige dag samen op Texel dat ik 69 verschillende vogels opschreef die jij allemaal moeiteloos herkende! Wat een feest!

    • roosverlinden schreef:

      Ja, Kitty, dat van die 69 soorten vogels vertel ik aan veel mensen. “Zaten zeker ook gewone bij, ” zeggen ze dan. Maar wat is gewoon 🙂 ? Precies: het is een feest!

  2. Shoshannah schreef:

    Ik geniet enorm van jouw columns!!! Ook al zie ik hier in de stad niet heel veel verschillende vogels.

  3. roosverlinden schreef:

    Dank je wel, Shan. Fijn dat ik ze dan in woorden bij je kan laten vliegen!

  4. Affodil schreef:

    Die “gewone”, die zijn vaak zo bijzonder! Ze leven in je buurt, komen vaak even langs in de tuin. Na een tijdje leer je ze herkennen aan hun eigen-aardigheidjes. Die mussenman, die altijd eerst even van het schuttingpaaltje naar de waslijn hupt, vóór hij tussen de zaden op de voederplank gaat rommelen. Of de roodborst, die zijn vaste rondje maakt, vóór hij in de struik bij het raam zijn riedeltje afdraait. Je leert ze kennen, zij leren jou ook kennen als je hen gadeslaat vanachter het raam of in de tuinstoel. Ze worden een beetje familie. Als ze een dagje overslaan, mis je ze en ben je zelfs bezorgd.
    Die “gewone”, die zou ik niet willen missen!

    Al wil ik hier en nu tekenen voor een stel roerdompen, hoor!

  5. roosverlinden schreef:

    Jij bent een echte vogelvrouw, Affodil 🙂 ! Ook ik vind trouwens het ‘gewone’ bijzonder genoeg. Maar ja, als je dan zomaar op een doordeweekse ochtend iets hoort dat wel eens het geluid van een roerdomp kon zijn… oei…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *