Iets speciaals

28.03.2017
|
2 Comments
|

En toch blijf ik staan tot er iets speciaals gebeurt. Er moet straks gewoon iets gaan gebeuren. Dat kan niet anders. Ik wil niet dat het gebeurt als ik weggefietst ben.
Maar hoe de wind het oude riet laat deinen weet ik nu wel zo’n beetje. Dat begint met een lange zucht die het doet buigen. Dat pauzeert in afwachtend zwijgen om het zich te laten oprichten. Het zucht en pauzeert, tot een verandering in de luchtdrukverdeling er een einde aan maakt.
Ik weet ook dat wat recht voor me zit te buigen en draaien géén bijzonder vogeltje is maar een dikke vette rietpluim. Maar wat ís eigenlijk een bijzonder vogeltje? Wat ís iets speciaals?
Laatst met die ooievaar was het eerste wat ik dacht dat die gewoon weggevlogen moest zijn uit een ooievaarsopvangcentrum. Maakte dat zijn verentooi minder fraai en zijn poten minder gracieus? En de baltsvlucht tegen de rozerode avondhemel van die twee kiekendieven, gisteravond? Mooi. Heel mooi. Maar al vaker gezien. Net als dat die kieviten ze in duikvlucht aanvielen.
Neem die grauwe gans die zich daarnet verhief, met zijn vleugels klapwiekte en weer in het gras onderdook. Niet iets echt speciaals. Net als zo’n meerkoet die schokker-de-schok de sloot overzwemt en een winterkoninkje dat zijn zang honderden meters ver laat schetteren. De witte knipperlichtjes tegen de blauwe hemel van een groep grutto’s die hun roep over dit gebiedje uitstorten, is dat niet iets speciaals?
Waarom is het intussen niet mooi genoeg geweest en hoogste tijd om iets nuttigs te gaan doen? Waarop wacht ik?
Op de witte kwikstaart. De blauwborst. De rietzanger. De roerdomp. De zwaluw. Ik wacht op alles wat uit het winterse niets van de afgelopen maanden wel eens zou kunnen arriveren. Zullen ze naar hier komen? Zullen ze blijven? Gaan ze nestelen, gaan hun jongen hier uitvliegen?
Dat is het dus waarop ik wacht. Op zoiets ongelooflijk speciaals als de terugkeer van vogels.

2 reacties op “Iets speciaals

  1. Affodil schreef:

    Zó herkenbaar! En de volgende lente wordt bij ons extra spannend, want na 40 jaar is “bij ons” ergens anders. Sinds wij hier neerstreken hebben we de meegebrachte feeders, nieuwe nestkasten en de oude borrelsteen (thank god, er is een vijvertje!) in stelling gebracht. Al dat vliegend moois is nog niet eens vertrokken en het nagelbijten is al aan de gang …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *