Hoe gedachten gaan

13.04.2018
|
2 Comments
|

 

Eerst mijn fiets op slot. Het laatste stukje lopen. Zo stil mogelijk, dus door het gras, niet op het steenslag. Wat vloog de week voorbij. Wat wil je? Even een dag naar Texel. Haha, even. Meeuwen. Boegwater. Oefenende mariniers langszij, enteren, ja enteren heet dat. Rode koppen van de kou. Keiharde wind. Negen graden… Je mikt het ook altijd verkeerd uit.

Toch nog 38 soorten gespot. En zo’n leuk gesprek bij de Geul. Die mevrouw en haar aanstaande schoondochter, denk ik, wonen nota bene op amper vijftien kilometer bij me vandaan! Waar het aanbieden van je verrekijker toe kan leiden. Zouden ze in hun chalet op de camping inderdaad op vogelvrouw.nl zijn gaan kijken?

Ach, daar is het sluisje al. Nu doodstil blijven staan. Me niet verroeren. Ik hoef ‘m niet te zien. Dat wil ik wel, en hoop ik ook, maar ik weet door z’n hoempen ook wel dat ie is teruggekomen. Da’s toch een wonder? Daar, rietgors! Onmiskenbaar. Zwarter dan ik me herinnerde, dat kapje op z’n kop. Tikje groter ook dan in mijn verbeelding. En ja hoor, hoemp, hoemp, hoemp. Drie keer achter elkaar, net als vorig jaar. Vanuit dezelfde plek in het rietland ook. En die slungel maar denken dat een overvliegend vrouwtje zich door z’n doffe gehoemp laat verleiden.

Kwikstaartjes! Een hele zwerm, zeg. Tien, twaalf. Vast met z’n allen hierheen gevlogen. Waarvandaan ook alweer? Nakijken. Het is trouwens hoogste tijd voor een nieuwe column op roosverlinden.nl. Het wordt er wel een over de tip van Manda van der Zon op Facebook. Over me vergissen met mijn eigen naam en mijn schrijversnaam. Zoals toen op de tv. Dat Dirk me geen Roos noemde en de regisseur paniekerig… Live was het, toch een avontuur.

Hoe schrijf ik die column zonder mijn eigen naam te verklappen? Blauwborst! Trefzeker! Niet te missen. Felblauw en bruinoranje staart.
Dus toch teruggekomen. Ondanks de kiekendieven. En de vos, de hondjes bij het huis verderop, de terreinfietstoestand van laatst.
Wat een ellende was dat zogenaamde natuurgebied waar ik nog nooit geweest was. Puur een hondenuitlaatplaats. Prima, maar noem het geen natuurgebied. Wat stonk het daar trouwens. Bestrijdingsmiddelen op de bollen? Stront ook.  Afvalwater.

Ik ben trouwens veel meer de mens voor een vast stekkie. Wat heb je aan een roerdomp waarmee je geen binding, geen geschiedenis hebt? Zo’n roerdomp is van iedereen, deze hier is van mij. Nou ja, dat verbeeld ik me maar gewoon.
Haha, hoor, hij hoort me. Hoemp, hoemp, hoemp. Jongen, zou je niet eens de vleugels nemen en een vrouwtje in de hemel opzoeken? Hemel? Lucht natuurlijk. Anders zijn ze dood. Dan klinkt zijn gehoemp als een schalmei. Zo heet toch zo’n toetertje van engeltjes?

Het is trouwens maar goed dat mijn oudelui niet meer hoeven mee te maken dat Het Ware Geluk in de Story van deze week getipt staat. De Story! Lezen jouw lezers dan de Story? Schaam je. De Story… Ja, mijn kapper had indertijd… Nou, hoofdpersonen Ana en Fleur zouden naast hun schoenen lopen van trots. Boerenzwaluwen!

Zwenken en zwaaien. Muggen genoeg. Welkom jongens. Beter laat dan nooit. Wat een gigantische reis hebben jullie achter de rug. Krijgen jullie nou nooit eens genoeg van dat vliegen? Ach, waar bemoei ik me ook mee.

De zon is intussen al lang en breed onder. Zou ie de hele nacht doorgaan met hoempen? Maar om nu alwéér een vogelblog te schrijven over de roerdomp… Hé, als ik nu eens een stukje schrijf over wat er zoal door je hoofd schiet als je doodstil op ‘m staat te wachten? En omdat het dan geen vogelblog is kan het ook op roosverlinden.nl.

Klaar. Nu mijn fiets nog.

2 reacties op “Hoe gedachten gaan

  1. Manda schreef:

    Ik ben benieuwd en vereerd dat je mijn tip gaat gebruiken.
    Dit was overigens ook een pareltje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *