Het kan vriezen en dooien

19.02.2018
|
4 Comments
|

Maandag 19 februari
Volop zon. Maar het is met 2 graden koud. Te koud om langer dan een kwartier doodstil aan het rietland te staan. En dat doe ik. In de hoop op een rietgors – die was er vorig jaar namelijk op 7 maart.
Dus is ie nu ergens in Frankrijk, sufferd!
Desondanks spits ik mijn oren. In de verte ganzen. Dichterbij het kwaken van een eend. Getrappel en watergespetter. Dan met windgeruis van vleugels dravende pootjes in een aanloop over knisperend brekend ijs. Wég is ie. Ja, het kan vriezen en dooien.

Dinsdag 20 februari
De ochtendstond heeft hier weer eens goud in de mond. Twee spreeuwen hebben een oogje op de koolmezenkast. De een zit erop en belet de ander erin te gaan. Het vlieggat is nog wel door de specht uitnodigend verruimd, én de pot vogelpindakaas is vlakbij. Dak-spreeuw fladdert erheen. De andere duikt meteen naar binnen. Hij kijkt door het vlieggat naar buiten en ziet dak-spreeuw etend van de pindakaas. De twijfel slaat toe.  Wat te doen, een te krap kastje of een volle buik? Zoals gezegd, het kan vriezen en dooien.

Woensdag 21 februari
Ik zit achter de computer te bellen met Janna de Jong. Zij heeft me prachtige vogelfoto’s gemaild. Mijn oor hoort kennelijk nog iets méér dan haar stem. Iets dat deed mijn oog naar buiten leidt. Mijn aandacht volgt – zo gaat dat met vogelvrouwen, het is niet tegen te houden, let op, er is buiten wat te zien!
Een sliert ganzen. Nog een heleboel slierten ganzen. ‘Sorry, ik moet even buiten kijken,’ zeg ik al tellend bij het raam. ‘Er vliegen hier zo’n dikke driehonderd ganzen over. Want er zijn zo’n tien ganzen in één sliert. En ik tel dertig slierten, sommige iets langer dan andere. Het is natuurlijk een schatting, hè.’
Wát, het kan vriezen en dooien, denk ik intussen. Wis en waarachtig, er komt vorst!

Donderdag 22 februari
Het heeft gevroren en is aan het dooien. Wat straalt de zon! Zo te horen geeft het gouden licht de tuinbevolking goed moed. Het tsjilpt en kwettert er uit volle borst. Alles doet zich te goed aan strooivoer, meelwormen, pinda’s en vetbollen. Op de oude tuintafel vormt zich een rijtje gegadigden voor de pot vogelpindakaas – merel, vink, roodborst, koolmees, maar de specht houdt er de boel op. Onder de tafel vertoeven Gijs en Lijs, woerd en eendje. Bij de vlieren hun familieleden Truus en Bert. Want ja, de zon heeft hun sloot nog niet bereikt. Ze wachten het af. Wat wordt het daar, vriezen of dooien?

Vrijdag 23 februari
Het is net boven nul. De zon schijnt recht de Sparrelaan in. Eindelijk is daar, na alle nattigheid, de bosgrond droog. Het is een kwartier lopen naar het eind. Als je tenminste niet steeds stilstaat om in het gewirwar van kale takken het vogeltje te willen zien dat daar zingt. Gelukkig hoor ik de koolmees boven alles uit. Want wie is in hemelsnaam de vogel die… Is het echt een vinkenslag? Kan dat al? Klinkt die niet pas begin maart? En waarom onthoud ik nou nooit, nooit, nooit al die geluidjes? Twijfel ik zelfs of het verderop de roodborst is die zingt? En zal het hier de komende dagen weer stil worden nu het pleit beslecht lijkt? Want het gaat vriezen. Niet dooien.

4 reacties op “Het kan vriezen en dooien

  1. Shoshannah schreef:

    Leuk!!! Dankjewel, Roos.

  2. roosverlinden schreef:

    graag gedaan. Heel graag zelfs, haha.

  3. Marian Velthuijs schreef:

    Wat is ie leuk, ook die van vrijdag, en het vriest echt goed. Vogelgezang herkennen ja wat is dat moeilijk. Succes daarmee, volhouden, wie weet leren we het nog op onze leeftijd… het kan v…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *