Een hele Piet

13.07.2016
|
3 Comments
|

Ik noem mezelf dan wel vogelvrouw maar eigenlijk weet ik er geen donder van af. Ja, in het prille begin, toen voelde ik me een hele Piet. Toen ik al wandelend met veel aplomb opsomde wat er allemaal te zien was. Scholekster. Kievit. Tureluur. Grutto. Wulp. Spreeuw. Meerkoet. Waterhoen. Wilde eend. Kraai. Meeuw. Kauwtje. Valk. Duif. Ekster Jip! Ik had wel vijftien soorten gezien. Vijftien!

Dat was toen ik oppaste op het huis hiernaast.  De eigenaar, die met zijn vrouw een camperreis van negen maanden maakte, was een natuurfreak. Hij had aan een universiteit lesgegeven. Hij was een eeuwig docerende betweter. Met een idiote hoeveelheid natuurgidsen. Waarin hij aantekeningen maakte waaruit bleek dat hij het veel en veel beter wist dan de auteur.

Waarmee ik mezelf verraad. Ja, ik neusde in die gidsen. Ondanks mezelf. Tegen heug en meug.
Ik had er absoluut geen zin in om iets over de natuur op te steken. Ik had genoeg aan mezelf. Ik moest mijn gedachten in de teugels zien te houden. Ergens stond dat je dan alles moest benoemen wat je zag. Dat je emoties dan de bocht niet uit vlogen.

Nu, met dat benoemen was ik snel klaar. Dijk. Weiland. Lucht. Stoppelakker. Vuurtoren – soms, als het helder weer was. Van armoede ontdekte ik stevige zwart-witte vogels met oranje poten en een behoorlijk stoere oranje snavel. En parmantige vogels met blauwgroene stukken, een leuk wit schort en een kuifje. Ik noemde de eerste voor het gemak maar Stoer en de tweede Parmant. Bij het zien van mussen en spreeuwen daagde het me. Het was misschien toch wel handig  van al die vogels de naam te weten.

Ondertussen heb ik zelf ook belachelijk veel boeken over vogels en natuur. Met kladblaadjes tussen de bladzijden. Waarop behoorlijk betweterige aantekeningen. Een leek zou er heel wat van denken. Zelf weet ik wel beter. Al sinds ik erachter kwam dat mijn wilde eend ook een wintertaling kan zijn. Dat meeuw niet bestaat. Dat ze minimaal zilver of kok of mantel voor hun naam hebben. Dat het ook een sterntje of een visdiefje had kunnen zijn. Dat ik dat thuis even moest opzoeken.  Want al vinden sommigen me als vogelvrouw een hele Piet, ik weet er eigenlijk nog steeds geen donder van.

3 reacties op “Een hele Piet

  1. Anky schreef:

    Nou ik vind ook niet dat je alles moet weten hoor. Gaandeweg meer leren weten… hoe heerlijk is dat. Het niet weten maakt nieuwsgierig en maakt dat ik vol overgave kijk ontdek en meer leer. En jij inspireert me daarin heel erg.

  2. Trijntje Huppel schreef:

    Leuk om dit te lezen. Ben benieuwd naar de rest maar helaas dat moet nog een tijdje wachten heb ik begrepen…
    Zelf zit ik ook regelmatig te neuzen in de vogel- en plantengids als ik weer iets ‘nieuws’ ontdek in de tuin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *