Blog

Slordige lucht

24.11.2014
|
3 Comments
|

Vanmorgen is de lucht knap slordig geschilderd. Een onaf roze vlakje bij de horizon. Wat lukrake grijze vegen. Een paar vlekken van plompverloren grijs. Er is geen systeem of harmonie in te bespeuren. Geen verhaal over regen, wind of lage drukgebied.

Ik kijk ernaar en denk van armoede van alles. Tot de gedachte dat al dat denken nergens goed voor is en de verrekijker voor mijn ogen komt. Er zijn alleen maar kale takken en lege weilanden. En dus die nietszeggende lucht.

Waarom ik er koppig naar blijf turen weet ik niet. Niet omdat er mieren krioelen op het roze…
Verder lezen

Nat en zwart

17.11.2014
|
1 Comment
|

Buiten is het nat en zwart. Het regent continu, het is november. Geen gek haalt het in zijn hoofd de deur uit te gaan. Wat zielig is voor de Korte Nauw. Wat idioot mag lijken, maar wel de waarheid is. Die natuur ligt er toch verdikkie niet voor niets! Wat heeft die aan mooiweervogelaars en midzomerorchideeënkijkers. Aan blauwborstaanbidders en karekietluisteraars. Die natuur wil zelf ook wel gezien worden. In al haar novembernaaktheid.

Daardoor waad ik in overdagse schemering door plassen, sop ik door gras, snottert mijn neus en tranen mijn ogen, daar in de Korte Nauw. En ik zie…
Verder lezen

Je hebt trekvogels en standvogels

10.11.2014
|
1 Comment
|

Zelf zou ik een standvogel zijn. De neiging tot steeds maar weer wegtrekken mis ik. Het zal vast een walhalla van insecten zijn daar in dat zonnige zuiden. Maar nee, ik zou daar mijn vleugels voor op halen. Er is hier genoeg voedzaams te eten. En in mijn zwart met witte verenpak heb ik het toch lekker warm. Bovendien zijn er beschutte hoeken en gaten genoeg, met alles voor een veilig nacht.

Neem zo’n klimopbos rondom een boomstam. De ideale plek voor wat geknikkebol. Het hele jaar groener dan groen, en lekker donker. Af en toe kruipt er iets…
Verder lezen

Verrekijker

4.11.2014
|
1 Comment
|

Wat een wereld ontsluit de verrekijker! Terwijl ik zo’n ding aanvankelijk maar niks vond. Vage beelden wiebelden voor mijn ogen. Weg ermee. Ik was er trouwens ook vies van, zo’n apparaat vol microben van een ander z’n gezicht en handen.

Het blote oog, daar deed ik het mee. Het zag meeuwen, spreeuwen en kraaien. Kieviten, scholeksters en grutto’s. En heel erg veel kleine bruine razendsnelle vogeltjes. Waarschijnlijk met de dikke snavels van de zaadeters uit de vogelgids. Of de dunne, slanke en ranke als hun voorkeur lag bij insecten. Dat ziet zo’n bloot oog niet…
Verder lezen

Het begint met kijken

21.10.2014
|
0 Comments
|

Het begint natuurlijk met kijken – wil je vogels zien. Gewoon, om je heen kijken. Met je eigen ogen. Uit je doppen!  Jezelf leren waar te nemen. Te zien.

Vroeger liep ik de hele dag rond zonder iets te zien. Wel stof op de vloer of koffieprut op het aanrecht. Maar op straat zag ik behalve een rood of groen oversteeklicht niets. Bijvoorbeeld of er gras bloeide tussen de straatstenen. Of er paardenbloemen of madeliefjes op het speelplaatsje waren. Ik keek domweg niet.

Een bekentenis. Behoorlijk gênant. Maar pas toen ik op een keer een beetje starend stond te wachten…
Verder lezen

De Korte Nauw

17.10.2014
|
4 Comments
|

Al jong voelde ik dat weinig me toekomt. Daarom past de Korte Nauw me. 652 voetstappen lang en naar schatting 224 breed. Belopen doe ik ‘m in de breedte niet. Ik wil de natuur niet verstoren. Hu! Iemand als ik, die voor 99,9% leek is op natuurgebied!
Iemand die met zoiets als de Korte Nauw tevreden is, zal nooit een wereldreiziger worden. Laatst belandde ik op Schiphol. Onvoorstelbare mensenmassa’s die komen en gaan. Zo normaal is reizen. Alweer een bewijs van mijn afwijkend zijn.

Vanmorgen waren we trouwens wel met z’n zessen aan de Korte Nauw! Nummer…
Verder lezen

Ik ga niet voor het grote

14.10.2014
|
7 Comments
|

Nee, ik ga niet voor grote cadeaus zoals een roerdomp. Verwacht dat niet van me. Voor mij zijn de kleintjes verrassend genoeg. Zo’n schuwe in rietkleuren gehulde roerdomp overdondert me echt. Met stomheid geslagen zag ik ‘m op een keer op een stormachtige winterdag praktisch voor mijn voeten. ‘Jees,’ zei ik, in de wetenschap dat dit dus die ene keer in mijn leven moest zijn dat een roerdomp mijn pad kruiste. ‘Jees, nog aan toe.’
Die wegvliegende koolmees van daarnet is voor mij verrassend genoeg. Hij zat dus ergens zonder dat ik het wist. Je waant je alleen. Denkt…
Verder lezen

Blogs