Blog

Drie

7.04.2016
|
1 Comment
|

Alle goede dingen bestaan uit drie. Daarom blijf ik staan tot mijn verrekijker drie vogelsoorten te pakken heeft die de moeite waard zijn. Het gewone volkje telt niet mee. Het gaat om de terugkerende zomervogels. Verderop in het zuiden wemelt het ervan. Dus arriveren er ook hier gasten die zich welkom moeten weten door tenminste één mens.

Kijk, daar is mijn rietgorsman. Ook al is hij hier al een dag of wat, hij telt voor nummer een.

Wat versta ik eigenlijk onder het gewone volkje? En waarom zouden alleen vogels tellen en bijvoorbeeld niet het geluid van door ganzenvleugels gekraakte…
Verder lezen

Dertig maart – uit mijn voicerecorder

30.03.2016
|
2 Comments
|

‘Sta je, amper van je fiets, aan de  Korte Nauw je neus te snuiten, scheren er al drie grutto’s schreeuwend langs,’ zei ik vanmorgen hijgend tegen mijn voicerecorder. De harde wind stond pal tegen. Mijn verrekijker is dan nog in de fietstas. Maar de voicerecorder  zit altijd stand by in de zak van mijn jack. Wat ik er nog meer in zei?

‘Hé, madammeke, acht maanden lang naar verlangd, hè! Dus niet gewoon vinden dat gruttegruttegrutto. Luisteren. Allez!’

‘Verdikkie, drie kwikstaartjes! In de vlucht. Dat zie ik toch maar mooi. Pff, ze redden het tegen wind in. Dat ze…
Verder lezen

Verwachtingen

22.03.2016
|
2 Comments
|

Toch moet je nooit zonder verwachtingen van huis gaan. De rit naar je doel is anders niet leuk. En je ziet niks, want er zal wel niks te zien zijn. Dat dacht ik op de terugweg. De prut poets je thuis wel weer van je schoenen en je broek gaat gewoon in de was. Je hebt nog altijd frisse lucht in je longen gekregen en rode blossen op je toet.

En je hebt ondanks alles een grote zilverreiger zwierig elegant het luchtruim in zien gaan. Ook cirkelden er twee buizerds loom zelfbewust naar het noorden toe. Vlak voor je neus…
Verder lezen

Weer in de lucht

16.03.2016
|
4 Comments
|

Hoogste tijd om na de winterrust weer de lucht in te gaan. Bij het bordje met Natuurgebied ben ik niet de enige. Twee overscherende scholeksters gooien er nogal wat te pietens tegenaan.  Een paar kieviten duikvluchten met gekiewiet en een tureluur roept er een simpel tureluur tussendoor. Heerlijk, maar het verstand luist er niet in. Want waar blijft in het weidevogelkwartet de grutto?

Met gespitste oren wacht ik daar bij dat bordje Natuurgebied. Maar dat er hier grauwe ganzen gakken weet ik zo langzamerhand wel. Dat de futen knorren, de meerkoeten keffen, de smienten fluiten en de brandganzen blaffen ook…
Verder lezen

Hufterig

29.02.2016
|
0 Comments
|

Je mag je natuurlijk gelukkig prijzen dat je al een hele tijd in je eentje bij een rietlandje staat. Maar het lijkt er nu op of er mensen naderden. Donder op met jullie hond, denk je dan. Want die hebben ze vast bij zich. Er komen hier straks verdorie misschien wel blauwborsten rusten. Of de roerdomp van vorig jaar.

Dus moet je die mensen aanspreken. Foeter je alvast van binnen om straks goed de waarheid te kunnen zeggen. Het broedseizoen komt eraan, mensen. Dus vort jullie. Uit mijn ogen. En doe die zenuwenhond van jullie aan de lijn!

Maar die…
Verder lezen

Geen namen

26.01.2016
|
0 Comments
|

Het kan me even helemaal niets schelen welke vogels hier allemaal zijn. Er is nu eenmaal tegenlicht, en je moet maar niet tegen de stroom in roeien. Ik ben hier ook niet om te strijden. Ik ben hier omdat de wind waait. Omdat de wolken kieren zonlicht toelaten. Omdat het dode riet de dag oplicht. Omdat heimwee me naar de Korte Nauw stuurde.

Dus hoe die vogels heten zal me een zorg zijn. Het maakt toch ook niet uit of overvliegende silhouetten die van grauwe ganzen zijn of brandganzen? Het zijn hun strakke of juist rommelige formaties die de hemel…
Verder lezen

Weeg ‘m eens?

11.01.2016
|
2 Comments
|

‘Oké, zelf zie je deze dagen mooie dingen. Maar je kunt niet van andere vrouwen verwachten dat ze zich gaan laten natregenen. Dat ze hun lekkere warme huis uitgaan om te verkleumen aan een rietkraag. Ga dus eerst maar eens op je blog vertellen hoe bijzonder vogels zijn.’

Dat schreef ik een poosje terug. Ik hield me er een beetje aan, want het ging over V-vluchten en leuke kleurige clowntjes. Buitelen en duiken, wentelen en keren. Hemelse klanken en een witte blesje. En
roofvogeloogjes, muizenplasspoortjes en fascinerende borst-aan-borst balletten.

Er is zo onvoorstelbaar veel over vogels te…
Verder lezen

Een handje helpen

4.01.2016
|
0 Comments
|

Om mijn humeur wat op te krikken ben ik aan de wandel. Want grauw en lauw is het buiten, en je kunt de regen grijpen. Grauwe ganzen verderop deden met z’n alle een poging. Tevergeefs. Het weer volhardt in roerloos hangen.

Hé, zes puttertjes! Ze vlogen uit het riet vandaan! Zou het nu misschien toch nog leuk worden om buiten te zijn?

Je weet dat je daar een handje bij kunt helpen, klinkt het in mezelf. De knop moet om. Ga vogelsoorten tellen. Tien stuks is in dit jaargetijde haalbaar. Ook die doodgewone stormmeeuw en kraai doen mee. Verder…
Verder lezen

Een beter mens?

22.12.2015
|
0 Comments
|

Ik weet niet of je een beter mens wordt van vogelen. Wel dat je je beter gaat voelen. Waarmee niet bedoeld dat je je beter voelt dan andere schepselen. Integendeel! Des te meer je naar bijvoorbeeld vogels kijkt, des te scherper zie je hoe weinig je als mens in de natuur voorstelt. Je krijgt respect voor vogels. Zij redden het wél zonder hulpmiddelen in het leven, en jij met je grote mond niet.

Dat soort gedachten gaan er tijdens vogelkijken door me heen. Daarnet ook, toen ik op de Korte Nauw weer tegen de wind op tornde na even…
Verder lezen

Of er in najaar en winter niets over vogels te zeggen valt!

28.11.2015
|
0 Comments
|

Het in onzin om te zeggen dat er de afgelopen weken geen vogel te zien was. Je wilt het alleen jezelf niet aandoen, regen, wind en al dat waterkouds van plas en nat. Dan ga je ineens tóch omdat iets in je sneerde dat je niet van suiker bent. En zie, een torenvalk. Biddend tegen de regenhemel. In duikvlucht naar beneden. Opvliegend  met een muis. De stakker verorberend op een paaltje van een veehek.

Dus wát niets te zien?

Daarnet nog, toen het even droog was. Een fuut. Intussen gekleed in een gemakkelijk winterpak. Zonder sier en opsmuk…
Verder lezen

Vogelkijkhut

6.11.2015
|
0 Comments
|

Het is ook in het koudere seizoen helemaal niet erg om urenlang in je eentje in een vogelkijkhut te zitten. Tegen de tocht en kou trek je een warme jas aan. Sjaal om de nek, en soepele handschoenen vanwege de verrekijker. Waterproof mascara, thermosfles koffie, boterhammetje en je zit gebeiteld.

Wat erg is? Als er een doorgewinterde vogelaar binnenkomt. Of er nog iets bijzonders te zien is, wil die weten. ‘Een bosruitertje,’ zeg je dan bijvoorbeeld. Maar als je wijst waar, is het verdwenen. Daar sta je weer in je hemd.

Gelukkig had ik laatst het rijk alleen. Met wat…
Verder lezen

Kabbel-kabbel, klots-klots

3.11.2015
|
0 Comments
|

Het is de eerste novemberdag. Je bent een gezegend mens als je dan in de zon op een waddendijk kunt zitten. Bij dat besef vervaagt het allerlaatste restje alledaagse wereld. Er is slechts een verre horizon en een uitbochting van de dijk. Je ruikt schapen. Je hoort een kalm en koel kabbel-kabbel, klots-klots.

Je legt al gauw je verrekijker neer. Waarom zouden er ook eidereenden moeten zijn? Waarom middelste zaagbekken? De Waddenzee is zo ruim. Biedt aan de kusten zoveel luwe plekken. Zoals hier, waar het ritme van kabbel-kabbel, klots-klots trager uren tikt dan thuis.

Natuurlijk…
Verder lezen

Mussen

27.10.2015
|
0 Comments
|

Het is al heel lang de hoogste tijd om het over huismussen te hebben. Waarom dat toch steeds uitgesteld? Ze zijn zo leuk vrolijk met hun getjilp. Ze zien er grappig uit met hun grote koppies. En hun bescheiden kleuren harmoniëren prachtig met elkaar.

Het zijn me ook een types! Bekijk ze en je snapt woorden als ruziën en ravotten. Als stuiven en stormen. Als kwetteren en kwajongens. Als gezellig en knus. Ze hebben ook nog een exclusief eigen woord: tjilpen. Huismussen tjilpen. Sterker, ze tjilpen dat het een lieve lust is. Ze doen dat het liefst en…
Verder lezen

Toch maar even kijken

21.10.2015
|
0 Comments
|

Het zit er niet in dat er iets bijzonders te zien zal zijn. Daarvoor is het buiten te druilerig, miezerig en saai. Maar ja, de herfst doet zo z’n best met z’n kleuren. Een mens is toch eigenlijk verplicht die te bewonderen. En wie weet…

Ach welnee. Ook vanaf het uitzichtduintje zal niets bijzonders te zien zijn. Nou oké, dan kijk je maar naar die kleuren. Het oranjebruin van de eikenbladeren, het grijsgroen van de duindoorn, het bordeauxrood van de rietpluimen langs de duinplas. En vergeet niet dat je even niets hoeft! Laat de verrekijker maar bungelen. Drentel…
Verder lezen

Kijken naar de herfst

13.10.2015
|
0 Comments
|

Ik lieg niet als ik zeg naar de herfst te gaan kijken. Want wat een schouwspel is het van wervelend blad, blauwe hemel en gouden zon in speelse oostenwind. En als ik nu net doe alsof het me niet óók gaat om roerdomp of ransuil… Wat zal zich dan in het openwaaiende riet of in de hoek van tak en stam door uitgedund gebladerte verraden?

Maar goeie hemel wat giert de wind door mijn nazomerkleren! Ik moet stevig doorstappen met de handen in de zakken en de rits dicht tot aan de kin. Niks relaxed kuierend stiekem roerdomp of ransuil…
Verder lezen

Op laag water

8.10.2015
|
2 Comments
|

Voor watersnippen moet je zo’n dag hebben waarop het je niets kan bommen wanneer je weer thuis komt. Zo’n dag waarop de plichten je koud laten. Het mag wemelen van de klussen, ze zoeken het maar uit. Je wilt een watersnip. Je voelt aan alles dat het vandaag voor snippen het juiste weer in de goeie week is.

Dus je posteert je bij zo’n onbetekenend plasje waar watersnippen wel willen zijn. Daar poets je je verrekijker op en stel je zo zuiver mogelijk in. Want je gaat ze echt vangen. Je blijft kijken. Vreselijk goed kijken. Watersnip…
Verder lezen

Er niets van bakken

28.09.2015
|
2 Comments
|

Had ik de afgelopen weken niets te vertellen? Niets is teveel gezegd. Ik onderscheidde bijvoorbeeld wel een groep van de een of andere soort racende piepers. Ook van cirkelende buizerds, zwervende kieviten en formatievliegende goudplevieren.

Verder bakte ik niets van het spotten van trekvogels. Terwijl ik alle tijd nam om tegen duintjes, dijkhellingen, veehekken en strandpalen geleund de boel nauwgezet te bekijken. De lucht daarbij prachtig meewerkte met z’n egale grijs. De wind mij en de vogels hartstikke goed gezind was en ik nota bene de beschikking had over een telescoop!

Ik zocht mijn troost maar bij de Korte…
Verder lezen

Samen

2.09.2015
|
1 Comment
|

Op de een of andere manier vind ik het lekker om tegen een van de paaltjes in het gras te blijven zitten. Want waarom verder lopen in de hoop op meer soorten vogels? Die laten zich toch niet zien. Ze houden zich in afwachting van hun nieuwe verenpak gedeisd. Bovendien is het broeierig nazomerwarm.

Waarom zou ik nu de verrekijker pakken? Op leesafstand fladdert het bekijken waard een blauwtje. Van witte klaver naar smal weegbree, en weer terug. Langs de paaltjesrij zwieren boerenzwaluwen met huiszwaluwen. Er zweven bovendien van oost naar west mooi gevormde wolken, met nu en dan een…
Verder lezen

Van de tak op de tak

10.07.2015
|
0 Comments
|

Zoveel beelden uit de verrekijker staan nog op mijn netvlies te wachten op omlijsting met woorden. Deze zomermaanden krijgen ze die. Hier, in dit blog “Van de tak op de tak”. Misschien lukt ’t wel een paar beelden op één dag te vangen. Misschien iedere dag één, misschien is het maar eens in de week raak. ’t Is tenslotte voor ons allemaal wél zomer!

7.
De striemende regen en wind niet meegerekend is mijn enige gezelschap een drieteenstrandlopertje. En dit noemen we dan zómer? Die woeste branding, dat drijfnatte zand, in augustus? Het is dat mijn metgezel zijn…
Verder lezen

Had ik thuis maar

6.07.2015
|
4 Comments
|

Oké, ik blijf waar ik ben. Tot ik vijf vogelsoorten gespot heb. Ik moet het belachelijke negeren. Had ik thuis maar in de spiegel moeten kijken in plaats van in die spiegelende ruit onderweg. Het is geen gezicht die korte broek en bodywarmer. Een jonge meid kan zoiets dragen. Ik al een halve eeuw niet meer. Nee, niet kijken naar je koude benen! Daar gaat een boerenzwaluw. Gewoon, met lekker veren aan zijn lijf. Oké, dat was dus nummer 1.

Kiekendief! Vrouwtje. Zulk zeilen en zweven langs de helle hemel. Zo elegant je vleugels heffen in een V. Dan ik…
Verder lezen

Blogs