Blog

Iets speciaals

28.03.2017
|
2 Comments
|

En toch blijf ik staan tot er iets speciaals gebeurt. Er moet straks gewoon iets gaan gebeuren. Dat kan niet anders. Ik wil niet dat het gebeurt als ik weggefietst ben.
Maar hoe de wind het oude riet laat deinen weet ik nu wel zo’n beetje. Dat begint met een lange zucht die het doet buigen. Dat pauzeert in afwachtend zwijgen om het zich te laten oprichten. Het zucht en pauzeert, tot een verandering in de luchtdrukverdeling er een einde aan maakt.
Ik weet ook dat wat recht voor me zit te buigen en draaien géén bijzonder vogeltje…
Verder lezen

Kleine stappen

22.03.2017
|
0 Comments
|

*
Bij de duinmeertjes zou je niet zeggen dat het op één dag na voorjaar is. Het struikgewas is kaal, het riet grijs en de grassen langs het moeras hullen zich in winterkleuren. Het is nat en koud, de lucht loodgrijs. Het waait veel en veel te hard. Het is er nog niet eens in afwachting. Maar wel hartgrondig mooi. Helemaal vanuit de luwte van een wilg met poezelige katjes waar het goed rekken en strekken van de stram en stijf geworden spieren is. Ach ja, dat is waar ook! Als je na de winter weer aan de loop gaat, maak…
Verder lezen

Wonder

8.03.2017
|
0 Comments
|

Elk jaar weer voelt het als een wonder dat hij is teruggekomen. En dat is het ook. Helemaal op deze miezerige waterkoude ochtend. Waar hing hij uit tussen eind oktober en nu? Geen idee. Maar daar zit hij met zijn zwarte kapje op zijn kop. Op zijn oude stek, hoog op de oude rietpluim naast de braamstruik. Een beetje zijn liedje oefenend. Tudeledudeledu. Mijn  oor hoorde hem en liet me fluisteren dat het een wonder was. ‘Rietgors, fantastisch dat je toch teruggekomen bent…’

Op dat toch betrapte ik me. Persoonlijk zou ik er niet over piekeren om een gebied met…
Verder lezen

Raadsels

13.10.2016
|
4 Comments
|

1.
Al dagenlang hoor je hier overal om je heen dag en nacht grauwe ganzen babbelen. Is het niet ergens in de verte dan is er wel een overvliegende groep. Een slordig zwervende. Ineens. Vanuit het niets. Of een doelgerichte gedisciplineerde. In een V. Komen ze uit het hoge noorden en overleggen ze hier de winter door te brengen? Of ze dat dan hier nabij de grasdijk zullen doen? Of verderop in het malse groene weiland vlak bij de Waddenzee?
2.
Kom op, wanneer scheerden hier nu voor het laatst boerenzwaluwen over het riet? Wanneer zag ik nou toch voor…
Verder lezen

In vogelvlucht

4.10.2016
|
0 Comments
|

1.
Er waren alleen maar houtduiven, kauwtjes en een enkele zilvermeeuw. Mijn gedachten dwaalden. Hoe zit het nou ook alweer met die vleugels van ze, dacht ik op een goed moment. Omdat er niemand te zien was ging ik het proberen. Je armen moeten haaks op je bovenlichaam staan, dacht ik. Ik hief ze zijwaarts op, maar meteen al klopte het niet. Natuurlijk, mijn romp was niet horizontaal.
Er was nog steeds niemand te bekennen. Dus boog ik me voorover met mijn armen opzij. Dat voelde beter. Ik draaide mijn handpalm omhoog. Fout. Met de handrug omhoog leek logischer.
Had…
Verder lezen

Standvogel

17.08.2016
|
0 Comments
|

Feit is dat ik zelf een standvogel ben die haar habitat niet graag verlaat. Ik heb ’t natuurlijk wel gedaan, vogels kijken op allerlei verschillende plaatsen. Maar het voelt ontrouw. Want wat gebeurt er intussen thuis? Wat aan de Korte Nauw?

Want daar gebeurt meestal van alles. Neem gisteren. Een augustusdag met wolkenvelden. Ineens komt de zon door. Door de warmte voortgedreven zoekt zo’n wolkenveld een goed heenkomen. Het rent gewoon weg! En dat in de maand waarin in de natuur niks gebeurt, waarin alles klaar is met z’n acties en daar zichtbaar moe van is.

Moet je…
Verder lezen

Rups

1.08.2016
|
0 Comments
|

Op het laatste nippertje ontwijkt het voorwiel van mijn fiets een rups. Er gebeuren tegelijk nog meer dingen. Zo zeg ik voor me uit: ‘Hé, kijk John, een rups!’ Ik zie een zwarte hondenpoot voor me, geplant bij een rups. Ik hoor waarachtig nieuwsgierig gesnuif en gesnuffel. Ik weet weer zeker hoe fluwelig zacht hondenoren zijn. En ik voel die oude messcherpe flits van gemis weer door me heen gaan.

Er is geen John. Er zal nooit meer een John zijn. Er is alleen maar een rups. Een borstelig ding dat John altijd enorm intrigeerde.

Waarom attendeer ik toch zoveel…
Verder lezen

Een hele Piet

13.07.2016
|
3 Comments
|

Ik noem mezelf dan wel vogelvrouw maar eigenlijk weet ik er geen donder van af. Ja, in het prille begin, toen voelde ik me een hele Piet. Toen ik al wandelend met veel aplomb opsomde wat er allemaal te zien was. Scholekster. Kievit. Tureluur. Grutto. Wulp. Spreeuw. Meerkoet. Waterhoen. Wilde eend. Kraai. Meeuw. Kauwtje. Valk. Duif. Ekster Jip! Ik had wel vijftien soorten gezien. Vijftien!

Dat was toen ik oppaste op het huis hiernaast.  De eigenaar, die met zijn vrouw een camperreis van negen maanden maakte, was een natuurfreak. Hij had aan een universiteit lesgegeven. Hij was een eeuwig docerende…
Verder lezen

Verwarring

5.07.2016
|
0 Comments
|

Bij een beginner met vogelkijken slaat in deze weken de verwarring toe. Zo ongelooflijk veel mooie onbekende vogels verschijnen er dan in je verrekijkerbeeld! Je kent er verdikkie nog niet eentje van en vindt ze nergens in je vogelgidsen.  Toch hebben ze iets bekends over zich. Doen ze je aan iets denken. Iets waar je maar niet de vinger achter krijgt.

Tot je zo’n onbekende nieuweling bij een oude vertrouwde ziet. Dan weet je het. Het is een jong. Een nazaat van een merel, spreeuw of lijster. Het is simpelweg een huismussenkind. Of eentje van een koolmees, een pimpelmees…
Verder lezen

Braamsluiper

24.06.2016
|
1 Comment
|

Nu het gebladerte dicht is doen alle kleine vogels in het duin de braamsluiper na. Ze kunnen het alleen niet allemaal even goed. Een winterkoning is er bijvoorbeeld veel te springerig voor. Een merel jakkert er liever in en uit dan dat ie sluipt. De heggenmus vergeet zichzelf behoorlijk vaak door uit de ondergroei te komen. En de vliegenvanger stinkt er steeds weer in als er een smakelijk insect passeert.

Het is hier waar ik zit alleen de braamsluiper die verborgen blijvend door de bramen sluipt. Hij doet natuurlijk ook niets liever. Voor hem is een rommelig met braam doorwoekerd…
Verder lezen

Waarom witte én gele kwikstaartjes?

10.06.2016
|
0 Comments
|

Gisteren waren er aan de Korte Nauw veel rietvogels. En een gele en twee witte kwikstaarten. Nu is er een ontvangstcomité waar een vogelvrouw niet blij van wordt. Vier bruine kiekendieven. Twee heren, twee dames. Kieviten, scholeksters en grutto’s erbij. Een en al bombarie van kreten en duikvluchten.

Ik plaats verderop het vogelaarskrukje uit mijn fietstas in het hoge gras. Het krukje is een experiment. Nog langer dan ik staand volhoud wil ik op één plek kunnen blijven. Lekker muisstil wachten op de dingen die komen kunnen. Maar kiekendieven. Vier hongerige rovers in mijn gebied. Het kleine grut zal…
Verder lezen

Nu dat weer

25.05.2016
|
0 Comments
|

Texel behoort tot de tien mooiste plekjes van Europa. Het stond in de krant. Nu dat weer. Dat was het eerste wat ik dacht. Het tweede dat ranglijsten gelukkig gauw vergeten zijn. Het derde dat zestig kilometer strand niet gauw gevuld is. Want toeristen zijn toch niet gecharmeerd van weilanden, stinkend wad en onverzettelijke dijken.

Er zal dus rust en ruimte blijven. Ik laat me hoe dan ook door niemand de mond openbreken over speciale vogelkijkplekken. Ik kijk wel goed uit.

Ik kijk trouwens vaak helemaal niet goed uit. Laatst staarde ik als  Jan Doedel naar het opwellend water in…
Verder lezen

Indringster

17.05.2016
|
1 Comment
|

Het gekke was dat ik meteen voelde dat die vrouw mij weg wilde hebben. Terwijl ze op mijn Korte Nauw liep. Nee, líép ze maar. Ze maakte nauwelijks voortgang. Ze stond vaker stil dan dat ze liep. Daardoor richtte ik mijn verrekijker die kant op. Dat doe ik nooit. Ik bespied geen mensen. Er loopt wel eens vaker iemand op de Korte Nauw. Maar dat is lopen. Dit was vogelen. Dat wil ik niet!

Het ergste is dat je elkaar niet kunt ontwijken. Het Korte Nauw loopt dood. Er is geen bruggetje of plank de sloot over. Het rietland…
Verder lezen

Muisstil

10.05.2016
|
0 Comments
|

Ik ben muisstil aan komen fietsen. Muisstil blijft het ook sinds ik met een slim techniekje het kabelslot van mijn fiets weet vast te klikken. Dat slot moet bij de Korte Nauw aan het stalen hek rond het gemaaltje. De Big Ben is er niets bij als hier staal tegen staal slaat. Foetsie al wat vleugels heeft. En foetsie het goede vogelvrouwgevoel. Want als de eerste de beste stomme leek verstoor je dan de broednodige rust.

In het gras tegen een veehek ga ik voort met muisstil zitten wezen. Want ergens hier kunnen de blauwborst, de rietzanger en de rietgors…
Verder lezen

Koolmees

3.05.2016
|
1 Comment
|

Ik kan het natuurlijk over de braamsluiper, kneu of tapuit hebben. Kleine bruinachtige vogeltjes die ik pas ontdek nu mijn ogen leren kijken. Daarvoor dacht ik dat er ontzettend veel soorten mussen bestonden. Met zwarte wangetjes en met spitsere snaveltjes. Met helderder streepjes in hun verenkleed en met een zweem van groen. Met beige buik, met grijze muts en met een blosje van verlegenheid.

Tot ik erachter kwam dat er hier bij ons helemaal niet zoveel verschillende soorten mussen bestaan. We hebben huismussen en ringmussen, en heggemussen die niet eens echte mussen zijn. En die elegante mussen met hun zeer…
Verder lezen

Als je broekzak

27.04.2016
|
0 Comments
|

Het lijkt alsof ik alleen maar aan de Korte Nauw te vinden ben. Dat is niet waar. Ik loop vaak genoeg langs het wad of over het strand. Soms ook door duin en bos. Maar de Korte Nauw is nu eenmaal mijn eigen gebiedje. Op een steenworp van huis. Klein genoeg om te behappen, beginneling die ik bij de ontdekking ervan was.

Een eigen gebiedje moet je hebben. Als je er vaak bent wordt het zoiets als je broekzak. Je kent het van haver tot gort. Je weet dat er rechts van de vlier gebroed is door de bruine kiekendief…
Verder lezen

Hoogste tijd

20.04.2016
|
0 Comments
|

Het is hoogste tijd om te stoppen met dromen. Ik moet in deze stukjes over vogels echt eens serieus worden. Meer dan vijftig zijn het er intussen. En nog niet één die iets zegt over hoe vogels in elkaar zitten. Hoe ze vliegen, ademhalen, eten, zingen, zich voortplanten en poepen. Hoe hun onderdelen heten, hoe ze aan hun kleuren komen, hun nesten bouwen en hun eieren een verfje geven. Hoe ze koers zetten naar overwinteringsgebieden, of juist niet. Hoe ze droog blijven in de regen, en de nacht doorbrengen. Hoe ze… afijn, nog al die honderden dingen meer.

Eerst keek…
Verder lezen

Drie

7.04.2016
|
1 Comment
|

Alle goede dingen bestaan uit drie. Daarom blijf ik staan tot mijn verrekijker drie vogelsoorten te pakken heeft die de moeite waard zijn. Het gewone volkje telt niet mee. Het gaat om de terugkerende zomervogels. Verderop in het zuiden wemelt het ervan. Dus arriveren er ook hier gasten die zich welkom moeten weten door tenminste één mens.

Kijk, daar is mijn rietgorsman. Ook al is hij hier al een dag of wat, hij telt voor nummer een.

Wat versta ik eigenlijk onder het gewone volkje? En waarom zouden alleen vogels tellen en bijvoorbeeld niet het geluid van door ganzenvleugels gekraakte…
Verder lezen

Dertig maart – uit mijn voicerecorder

30.03.2016
|
2 Comments
|

‘Sta je, amper van je fiets, aan de  Korte Nauw je neus te snuiten, scheren er al drie grutto’s schreeuwend langs,’ zei ik vanmorgen hijgend tegen mijn voicerecorder. De harde wind stond pal tegen. Mijn verrekijker is dan nog in de fietstas. Maar de voicerecorder  zit altijd stand by in de zak van mijn jack. Wat ik er nog meer in zei?

‘Hé, madammeke, acht maanden lang naar verlangd, hè! Dus niet gewoon vinden dat gruttegruttegrutto. Luisteren. Allez!’

‘Verdikkie, drie kwikstaartjes! In de vlucht. Dat zie ik toch maar mooi. Pff, ze redden het tegen wind in. Dat ze…
Verder lezen

Verwachtingen

22.03.2016
|
2 Comments
|

Toch moet je nooit zonder verwachtingen van huis gaan. De rit naar je doel is anders niet leuk. En je ziet niks, want er zal wel niks te zien zijn. Dat dacht ik op de terugweg. De prut poets je thuis wel weer van je schoenen en je broek gaat gewoon in de was. Je hebt nog altijd frisse lucht in je longen gekregen en rode blossen op je toet.

En je hebt ondanks alles een grote zilverreiger zwierig elegant het luchtruim in zien gaan. Ook cirkelden er twee buizerds loom zelfbewust naar het noorden toe. Vlak voor je neus…
Verder lezen

Blogs